Wim van den Hoonaard

Soms kan ik toch
zo genieten van

andermans werk
en dan denk ik
bij mezelf:
het is ook niet
voor iedereen
weggelegd:

zand aanharken
in de duinen.

Tekening door Benne Solinger

Wim van den Hoonaard

Na jaren
komt hij
zijn toenmalige
trouwambtenaar
tegen
die hem vraagt
hoe het gaat

ach, mijn vrouw
heeft de broek aan
maar ik
koop haar bretels.

Wim van den Hoonaard

(SMS-gedicht; precies 160 tekens incl. spaties)

Mollekes’ hoop

Wolleke wolleke
donkere wolleke
molleke molleke
molleke hol!

Hol naar je holleke
onder ut polleke
vóór ’t mollige volleke
roept: hollekes vol!

(SMS-gedicht; precies 160 tekens incl. blanco regels)

Wuivende tuinfluiters
Wuiven de tuinfluiters
fluitenkruidsnuivende
uivers en duivelse
buien naar huis

thuisfluiters ruimen ut
binnenstebuitenste,
uiten hun uiterste
duisternis thuis

(SMS-gedicht; precies 160 tekens).

Wim van den Hoonaard

Zittend op hete kolen
dacht ik een ridder moet dolen
dus toen ik naar mijn voordeur liep
om ergens te gaan proosten
kwamen ze weer wijzen
uit het oosten
ze zeiden buiten is toch zoveel ruis
dus blijf jij nu maar lekker thuis
laat jij je gedáchten nu maar zwerven
en je gedichten voor je gaat sterven.

Wim van den Hoonaard

ik ben geen god
in het diepst van
mijn gedachten

ik ben een zwerver
die verzonken
in spelonken
mompelend
een echo zoekt
en die laat klinken
als een kompel doet

(SMS-gedicht = precies 160 tekens)

(naar Willem Kloos: ‘Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten’).

Wim van den Hoonaard

Zal ik je een kopje thee inschenken
En dan vakantie vieren met ons lijf?
Of blijf jij je lentebloem gedenken
Tot ik jou niet meer zie als lekker wijf
Soms zo heet als die knoepert in de lucht
Hou ik naast jou mijn kleren te vaak aan
Terwijl ik feest wil vieren met een zucht
Ja zeg, waar komen kindertjes vandaan?
Maar jouw hemels lichaam maakt vertragen
Van mijn gretigheid tot jouw grote schat
En ik zal ’t op blote handen dragen
Totdat jij in mijn oortje fluistert plat:

Tot ziens zei ik eerder te vaak gedwee
Nu is het tijd voor natte lippen: thee!

Wim van den Hoonaard

Als in het water stil
jouw weerloze waarde verdrinkt
komt de dichter met de wil
zijn diepe grond te verkopen
aan die bloem zo verminkt

maar gedichten over zelfmoorden
zijn slechts waardeloze woorden

Wim van den Hoonaard

Het regent vaak in november
de negende maand of de elfde
de tegenwind maakt ons geremder
en ’t jaar eindigt meestal hetzelfde

mistletoe wacht in november
hartstochtelijk op regenzoenen
terwijl sommigen steeds ontstemder
en hardvochtig zichzelf depri noemen

herfstkleurige bomen en vlaggetjes in de stad
tijdens een wandeling was de limbo wat nat
en de straat begon te ontvolken

gezelligheid was ver te zoeken
maar ach, waarom zou ik vloeken
‘k loop toch met mijn hoofd in de wolken.

Wim van den Hoonaard

Geachte dames
en dito heren

hoe bestaat het dat
de wereld buiten
mijn diepste punten
van verbeelding
kan akti-veren…

Wim van den Hoonaard

Als ik kies voor goed of kwaad
vroeg ten onder, misschien laat
koud in bed of een goot in de straat
hoe overleef ik de spagaat?

Goed en kwaad kunnen overal bij
en sta ik voor of achter in de rij
beneden èn boven ben ik niet vrij
maar wat me tegenhoudt zijn zij!

Of misschien vergis ik mij,
ben ik het kruis(igings)punt voorbij
en is er ook geen weg terug

naar de plek van de genomen maat
terwijl een behoefte nog steeds bestaat
aan meer welvaart, graag wat vlug!

Wim van den Hoonaard