Wim van den Hoonaard

gewoon je huis uitgaan zonder angst dat er wat gebeurt
gewoon gezellig wonen zonder dat je uit je huis wordt gesleurd
gewoon dagelijkse boodschappen doen, lekker winkelen
gewoon samenleven met kinderen die hinkelen
gewoon cultuur snuiven en lachen om de grappen
gewoon delen in de kunst ook al is het niet te snappen
gewoon je mening vormen en als je wilt ook geven
gewoon met die mensen zijn waarmee jij graag wil leven
gewoon zonder uitleg ergens heen kunnen gaan
gewoon jezelf te buiten gaan
gewoon onderweg iemand ontmoeten
gewoon met de wereld aan je voeten
gewoon zomaar iemand kussen
zonder dwang het vuur te blussen
gewoon omdat je er mag zijn
zonder recht op angst en pijn
gewoon…

Wim van den Hoonaard,
voorgedragen op 4 mei 2019
bij het Verzetsmonument.

(vergelijk het gedicht ‘De moeder de vrouw’ van M. Nijhoff)

Ik ging naar Droomoord om je terug te zien.
Ik zag je niet terug. Eén van ons beiden
die elkaar vroeger bleken te verblijden,
wilde geen muren. Ik dacht nog misschien
toen ik daar was, alras werd ik weer dronken,
mijn hoofd vol van jouw landschap wijd en zijd –
liet mij door lippen uit een oneindigheid
een stem vernemen als toen mijn oren klonken.

Jij was een vrouw. Het schip dat je bevoer
kwam kolkend stroomaf door een brug gevaren.
Jij was met mij aan dek, jij stond bij ’t roer,

en wat jij zong voelde ik dat zalven waren.
O, dacht ik nu, dat daar mijn meisje voer.
Mijn God, zong ik, U kunt het slot tot het eind bewaren.

Wim van den Hoonaard

Toeval bestaat niet dat
denken veel mensen, het
is een geloof en be-
wijs is er nìet

Antwoorden zoeken in
boekenbewaarplaatsen,
spelden of hooibergen,
mouwloos gebied

Wim van den Hoonaard

Quand j’étais un jeun’homme aimant les filles
Pas tranquille, attendrer c’était mon jeu
Et après l’anathème elle me donnait la consigne
Plus facile me semblait ‘Sans Famille’
Mes larmes couvraient-elle comme perles sans coquilles
Rencontrant le temps elle reviendrait chez moi
Rencontrant le temps c’était seulement nous deux

Mais c’est très longtemps, depuis mai jusqu’à decembre
Et les jours sont plus courts quand on arrive à septembre
Et en automne tous les feuilles semblaient en feu
Et je n’ai plus le temps pour jouer cet jeu
Quand le vin rouge le goût de la bière remplace
Septembre, novembre,
Et cettes semaines d’hier, je veux encore que je t’embrasse…
Chaque semaine d’hier, je veux encore que tu m’embrasse…

(Wim van den Hoonaard,
Deventer, 10-14 september 2018;
Hertaling van ‘September Song’,
t.b.v. Deventer Dichterscafé 25 september 2018;
‘Sans Famille’: livre par Hector Malot).

September Song
(door: Frank Sinatra 1965, Kurt Weill 1938)

When I was a young man courting the girls
I played me a waiting game
If a maid refused me with tossing curls
I’d let the old earth take a couple of wirls
While I plied her with tears in place of pearls
And as time came around, she came my way
As time came around, she came

But it’s a long, long while from May to December
And the days grow short when you reach September
And the autumn weather turns the leaves to flame
And I haven’t got time for the waiting game.
And the wine dwindles down to a precious brew,
September, November,
And these few vintage years I’d share with you
those few vintage years I’d share with you.

sommige vrouwen zijn als de maan
ze stoten je af en trekken je aan
je zoekt naar grond en merkt pas later
de zee is gevaarlijk bij afgaand water

de maan draait niet als wij om de zon –
voor echte liefde de stralende bron –
en waar komt de maan ons tegemoet:
zij behoedt ons voor de overvloed

Wim van den Hoonaard

(een vakantiedag met bier en bal en zonder buren)

(vrije hertaling van het mooie lied ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen)

Als moeder ’s zomers vlees bestelt
heb ik de barbecue al opgesteld
en kan ik in de tuin weer fikkie stoken
een beter leven is er niet
voor wie slechts vlees en ketchup ziet
voor houtskoolsmaak zal ik het eerst gaan roken

(Refrein):
Barbecueën, barbecueën, barbecueën, barbecueën…

Een witte streep door blauwe lucht
de buren zijn voor mij gevlucht
hun uitstoot staat al jaren aan de top
wie thuis blijft is goedkoper uit
het luchtruim kost een lieve duit
mijn rookwaar kan daar echt niet tegenop

(Refrein)

Met een kratje bier, muziek erbij,
ben ik de grens al gauw voorbij
dankzij een deel van mijn vakantiegeld
het voetbal op teevee gaat aan
als ’t volkslied klinkt zit ik vooraan
als meesterkok ben ik toch al de held

(Refrein)

Mijn vrouw brengt mij nog bier en bal
ik doe niks meer in elk geval
ik buik hier lekker uit na ’t barbecueën….

(Refrein)
(of alternatief refrein):
Loof de slager, loof de slager,
loof de slager, loof de slager…

(door Wim van den Hoonaard,
Deventer, 4-10 mei 2018;
N.B.: Elke gelijkenis met bestaande personen
berust op louter toeval!)
(Dichterscafé laatste dinsdag in mei,
Thema: Uit en thuis).

Indachtig iemand of iets

Indachtig iemand of iets
kies ik aandachtig woorden uit vele
soms bedenkelijk, schijnbaar uit niets
bedacht om zin en ziel te delen.

(Wim van den Hoonaard, Deventer, 10 maart 2016)
(thema Deventer Dichterscafé: ‘Dichten is aandachtigheid’; Ida Gerhardt).

SMS-gedicht – precies 160 tekens

Soms kan ik toch
zo genieten van
andermans werk

en dan denk ik
bij mezelf:

het is ook niet
voor iedereen

weggelegd:

zand aanharken

in de duinen.

Wim van den Hoonaard

15 jaar antiquariaat ‘Das Gute ist immer da’

Onkruid wordt vaak weggeschoffeld
uit het stramien van de zelf ontworpen tuin;
een prille liefdesverklaring soms weggemoffeld
uit onzekerheid van teen tot kruin

veel moois en goeds blijft er verborgen
als wij elkaars ‘boek’ niet leren kennen;
de IJssel bij Deventer stroomt elke morgen
en ook aan kronkels kan men wennen.

Wim van den Hoonaard

Eeuwig en even
zitten in ’t complot
met de sleutel in het slot
van de deur naar het leven.

Wim van den Hoonaard