Gedichten en nieuws

Nieuwe gedichten op de website

het enige wat overblijft
een spoortje is
een drupje van verlangen
als je niet meer wilt huilen
om vocht te sparen
het reservoir leeg is
de grond kraakt
en scheurt
het smachten rest
je schaduw zoekt
om
minder te verdampen

wacht daar
op de regen
en op jou
om de dorst te lessen

Jet Rotmans, juni 2022

Ze lijken uit spelonken opgedoken:
de barse koppen boven vette buiken,
de spichtige gezichten met piekerige
haren en fletse ogen; pubermeisjes
met nu al uitgeholde schoonheid,
kinderen waakzaam loerend
boven hun suikerspin.

Kermis in de provincie:
eeuwenlange uitbuiting,
schaamteloze verachting
en generaties ondervoeding
afgedrukt in schonkige lijven,
kromme ruggen en verbeten
monden voor de schiettent.

In het schetterend lawaai
en het zinderende licht
zoeken ongestilde honger
en door geen emmers drank
te lessen dorst een uitweg
in gillend genot tussen
wentelend en draaiend blik.

Louise Broekhuysen

Ik kom graag op verhaal
als de dorst naar boven welt
En laaf mij aan ons soort van taal
zolang jij maar vertelt

Als ik zelf weer eens dorst
aandacht te vragen bij wie luistert
Dan voel ik kloppen in mijn borst,
hoop niet te tasten in het duister

Schulpbehoevend ben ik geregeld
Maar mijn deur is niet verzegeld
Wanneer kom je op bezoek
Of zit je liever met een boek… in een hoek

Denkend aan drinken wil ik dorstlessen,
Gelokt door de geestesgesteldheid in goedgevulde flessen

Wim van den Hoonaard, 23-06-2022

Je intens bezatten
lallen en brallen
lodderogen dubbele tong
strompelen stamelen en
met grote vertraging terug
uit een hemels roesland
dat is mij te plat
maar daarmee heb
je het ook wel gehad.

Drinkt U veel
vroeg de dokter
en dat elke dag
dan bent U
beslist alcoholist

Daar sta je dan
met je lespatroon en als
voorgeschreven medicijn
water bij de wijn

Wie kan hier de boom in
Heleen en haar fonkelwijnen of
dokters die kwalen bestrijden met
eigen drankjes en andere in
water oplosbare medicijnen?

Henk van Rossum, juni 2022

Nu onze alcoholvrije nachtmerrie voorbij is
en we weer bier drinken en in de machtige
greep van onze duistere, prachtige gewoontes
opgelucht kunnen zeggen dat we het overleefd
hebben, mag de bries van de toekomst onze
grote dorstige lichamen komen strelen en
sterken. Laten we het jaar van de coca cola,
de maand van de frisse tonic en de week
van de appelcider achter ons laten, naar
de kroeg marcheren en de kelner omhelzen;
laten we Hertog Jan en zijn trawanten
aanbidden waar ze thuishoren: aan de bar.

(naar Mark Strand)

Jan van Laar, 6 juni 2022

En dorst hij maar te stoppen.
Toch was hij wel begonnen,
met de eerste letter
van het alfabet
vermenigvuldigd met
een factor twee.
Beloftes legde hij niet af.
Noch aan zichzelf
aan God of medemens.
Woord bij de daad
behelst niet meer
dan een moment…
Stoer slaat hij dus,
-vooruit de laatste dan-
een dubbele achterover.
Ja, jij hebt makkelijk praten
zegt hij tegen niemand
in het bijzonder.
Je lijkt die dichter wel
die constant riep:
God, had het hier maar bij gelaten.

Anna Wiersma, 21-6-2022

In de terugblik priemt
nog die oude Latijnse tekst
over slagvelden van Caesar
en zijn manschappen
onbegrip en faaldruk om
niet gekende vreemde woorden
stuwden opeens de overmaat
naar die eerste uitbraak
vanuit het jonge niets
gulpte de druk van de veldheer
de leerling het hek van zijn dam

Geen kind meer
verwondering en hoe
heerlijk vreemd
die nieuwe taal.

Henk van Rossum

A picture of pleasure,
of joy
and delight.
An image, a treasure,
the colours
once bright.

There was no tomorrow
’t Was just
You and me
No worry, no sorrow
The future
seemed free.

We met, but we parted.
Countless tears
I did weep
Kept longing, warmhearted
for love,
love so deep.

Is love just a word?
Am I longing
in vain?
The colours got blurred
like a gouache
in the rain.

Tooske Hinloopen, 27 april 2022

De dag overdenken
Het glas aan je mond
De leegte vol schenken
De fles op de grond 

De dag erna mottig
en wattig je hoofd
Je levenspad rottig
Je ziel voelt beroofd. 

Tooske Hinloopen, 26 april 2022

Het water werd ons boordevol geschonken
in kannen en kruiken gelijk koele wijn,
we zijn met andere woorden gelaafd geraakt
aan eenieders zinnen en dronken vilein
op goed geluk en op onze dorstige aarde.

Hemels vocht heeft bruisend tot lessen
zaligheid verleid, wederom lieten we ons flessen
uit de kelder aanrukken, in de zwoele hitte
van deze zomernacht bestierf geen lach,
noch verwaaiden onze wilde zangen.

Onze laagste verlangens stilden het dorre land,
en uit betrouwbare bron vloeide gestaag
klaarheid voort, geen spuitwater werd vermorst,
ten leste stortte de regen zich als de zuivere
waarheid, als een zegenrijke vorst over ons uit.

Dick van Welzen, juni 2022

Na het lessen van mijn dagelijkse dorst
liep ik geregeld
van top tot teen
in het honderd,
op veel te grote voet
mezelf vaak spaak,
in zeven diepe sloten tegelijk,
of naast mijn scheve schoenen
met de kop tegen de muur.
Om al die risico’s voortaan
met succes
en zonder drooglegging
te kunnen ontlopen,
doe ik tegenwoordig
Alles op de fiets

Constant van Slag, juni 2022

je heette mr van
je was mijn eerste
ik zoende je in de bezetting
op de tiende verdieping
we deden t pas thuis
toch niet in de blauwe slaapzak
mijn enige bezit
toen ik begon met een groen geverfd sinaasappel kistje
en een affiche van dali
op de harde grond van de tiende verdieping
de strijd was de bodem
niet zoveel collegegeld
we waren voorbereid
om het nieuws te woord te staan
in navolging
van de gu
gingen wij ook plat
staken
de liefde wandelde er door heen

Jet Rotmans, mei 2022

Ik sta soms samen met je op
of ga met je naar bed.
Vraag mij dan af hoe het
in het echt geweest zou zijn.

In de auto voel ik je naast mij
praat tegen je: zit je lekker?
Mijn hand streelt
een denkbeeldige knie.

Het was in ’58, september naar ik meen.
Hoewel: het zou ook augustus kunnen zijn.
Onze eerste onhandige zoen
bij het afscheid voor jouw deur.

Maar kwetsbaar is een droom
voor de harde hand
van ’s levens wendingen
en de onvermijdelijke keuzes.

Ik hou nog steeds van je
waren jouw laatste woorden,
waarop ik, in mijn laffe vlucht,
jou het antwoord schuldig bleef.

Cees Leliveld, mei 2022

Mijn eerste liefde heeft mij verlaten.
De noorderzon scheen nog, toen zij stilletjes ging.
Ik bleef zitten lezen in de schemering
en had het pas laat in de gaten.

Ik keek op en verloor alle woorden.
De draad van het verhaal raakte kwijt.
Alleen in het donker kreeg ik spijt
en riep haar naam. Ze leek me niet te horen.

Is zij gegaan, of ben ik weggedreven
met mijn hoofd in de wolken, altijd op zoek?
Wellicht zit zij nu verdiept in een boek
op de bladzij waar ik was gebleven.

Ger van Diepen, mei 2022

Aanmaak van jaarringen
is geen garantie voor ooghoogte:
jij voor mij een maat te groot,
ik blijvend schoolkind. Zeventien.

Nu sta je aan de overkant
van de koffiekamer. Je buigt je
naar een jonge vrouw (gevleid?
verrast?) en als bij bomen
glijdt het zomerlover van je af,
lijk ik mijn hand te leggen
op de bast van oude zijde,
geplooid rondom het broze hout
waarbinnen zich het stromende,
de kern, wist te bewaren.
Geroezemoes valt stil, muren
wijken of iemand ze zoëven
moeiteloos heeft omgegooid –

Is het oog betrouwbaar?
Misschien moet ik het houden
op verbeelding. Al valt het mij
steeds lichter te geloven
dat ik, aan de overkant
van die koffiekamer,
jou heb gezien.

Louise Broekhuysen, mei 2022

Meer gedichten lezen? Kijk aan de rechterkant in de lijst met dichters, zoek op een onderwerp of blader op datum in het archief.


Nieuws

Vasko Popa (1922 – 1991)

Vasko Popa wacht op een stoel

Eerst haakte ik
met nagels
aan de laatste asem.

Telde toen tanden
in het aangezicht
van de dood.

Tot de stoel
een poot
verroerde.

         (zo bracht de 100 jaar geleden geboren
          Servische dichter (1922 – 1991), eregast
          bij Poetry International Rotterdam, zijn
          laatste weken door)

P.B. Kempe, juni 2022

Bloomsday (16 juni 1922 – 16 juni 2022)

Leopold stapte door Dublin,
Tony door Vorst:
het boek en het voetbal drukten
elkaar de borst.

Het blauw en geel van Union
uit Sint-Gillis
door Bloom voor eeuwig verbonden
met Ulysses.

         (een bescheiden Brusselse ploeg werd bijna
          Belgisch kampioen in het kroonjaar van
          James Joyce zijn meesterstuk. Hoofdpersoon
          en clubeigenaar delen dezelfde roemruchte
          achternaam)

     P.B. Kempe, juni 2022