De besloten wereld van Piet Paaltjens

De polder waar ik in moet werken
lijkt gevangen in een cirkelvormig
dijkenstelsel. De ruimte om te leven
is hier zo beperkt dat doden staand
begraven worden. De sloten zijn een
labyrint van troebel water, waar je
roeiend in verdwalen en stikkend
in verdrinken kan. Het water
stroomt hier traag en zijn beweging is
beperkt tot aarzelende golfjes, waar
ik dobberend op mee beweeg,
om snikkend en glimlachend aan
te komen in een buitendijks gebied,
waar ik mij blindelings in de
verleidelijke armen van mijn
eigen worgengel werp.

Jan van Laar, februari 2024