Dick Smeijers

muzikale klanken
verwijlen in de nacht
een zangeres verschijnt
en zet in kleuren neer
een lied
zo mooi
zo teer.
voeten raken los
de lucht wordt mijn tapijt
omhelzing volgt.
maar eeuwig duurt zo kort.

Dick Smeijers

Verhef je stem in vredesnaam
Om te verhalen hoe het is gegaan
Met mensen zoals jij en ik
Hun namen worden hier genoemd
Ze blijven klinken ter herinnering
Aan zoveel leed hen aangedaan.

Uit naam van ieder mens, zo velen
Klinkt hier een roep om vrede
Voor toekomst uitgetild
Uit lot van lang geleden
Spreken zij ons aan, elk met hun eigen naam

In naam van de herinnering
Wordt hier geschiedenis geschreven
De schreeuw om toekomst
Klinkt hier luid en levend
Zij zijn present in woord en daad
en geven ons de richting aan.

Dick Smeijers

gedachten vliegen als op vleugels
gaan op reis zonder bagage
blijven hangen in mijn ziel.
ik koester en verhaal ze,
geef ze ruimte om te wonen.
met de warmte van de woorden
wordt verwachting opgewekt.
op de grens van tijd en ruimte
waar de schaduw langer wordt
is mijn blik nu helder
zonneklaar en helemaal gericht
op woorden die gaan komen,
die gaan dagen,
op hun eigen tijd
in het nieuwe jaar!

Dick Smeijers

Steeds weer getrokken in het woordenspel
Van hoop en vrees en klaterbel
Hoor ik het stormen in mijn ziel
De onrust van het leed aan moeders borst ontsproten
Kan ik niet hakken met mijn hiel
Maar oh wat heb ik van de melk genoten
De broedertwisten in het land van ooit
Ze deren niet : ze zijn verstrooit
Het woord dat brood is en daar ligt
Geeft me vandaag dit vergezicht.

Dick Smeijers

Hou je nog van me?
Dat weet je toch?
Maar ik wil het zo graag horen
Zal ik het onverwachts
Een keer
Tegen je zeggen?

Dick Smeijers