Dick Smeijers

10 jaar Deventer Dichterscafé

(op de wijs van “Happy Together” door The Turtles)

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk
hoe wij meerstemmig zij aan zij steeds dichterbij
ons kunstje doen zo frank en vrij, de dorst voorbijj
in “Coffee Together”…

Nomadenvolk staat nooit vooraan
zo zal de poëzie blijven ontstaan
en voert de dorst de dichters aan
in “Coffee Together”…

Zonder blikken en blozen zal t verpozen wel gaan,
gedichten als excuus om in de spotlight te staan

Denk ik aan hier en nu, aan jou en mij,
dan is de tijd met taalgevoel een tijdverblijf,
de woorden gaan hier eigenwijs met ons op reis
in “Coffee Together”…

Zonder blikken en blozen zal ’t verpozen wel gaan,
gedichten als excuus om in de spotlight te staan

Iedereen met dorst heeft hier een streepje voor,
drempelvrees dat is bij ons niet nodig hoor!

In “Coffee Together”…
In “Coffee Together”…
Wij willen nu verder…
Zijn wij onze herder?

Wim van den Hoonaard, 11 april 2021

Heleen Bosma

schrijf en je ontdekt wat jij te zeggen hebt

Wil jij schrijven op maandag? Je bent van harte welkom.

Aanmelden voor de eerstvolgende keer kan via https://heleenbosma.nl/agenda/

De weg naar Pasen
ligt vol werpstenen richting
doornencorona?

Wim van den Hoonaard, 26 maart 2021

Huis Enghuizen, ontworpen in 1835 door Jacob Coers

Onderneem van Pasen tot en met Pinksteren 2021 de poëziereis naar Hummelo! Dit Achterhoekse dorp huisvest al tientallen jaren in genoemd tijdvak op het fraaie landgoed Enghuizen de veel bezochte Kunstwandelroute – maar evenals vorig jaar moet deze voor het Coronavirus wijken, helaas.

Echter:
De deelnemende dichtersgroep De Omsmeders heeft samen met de beoogde begeleidende muzikanten besloten opnames van optredens ter plekke te maken, welke van Opstanding tot Vurige Tongen te zien zullen zijn op internet. En wel binnen de poëzie- onderafdeling van de webpagina www.kunstwandelroutehummelo.nl – die weg wijst zich vanzelf.


Veel voorjaarsgenoegen!
Aldus ons meegedeeld door Pieter Bas Kempe

ici l’heure
ne garde
ni n’égare

ici l’herbe
se repose
des ruines

que j’arrive
ou que je
parte

rien ne se
modifie

ne change
l’éternité

de l’invisible
maître
du désert

je suis
l’inassouvi
désir

j’ai prononcé
la syllabe
de ton nom

j’ai ressenti
les lueurs
de tes yeux

j’ai reconnu
l’éclipse
de ta face

sans relâche
je dresse
un échafaudage

dont la planche
s’effondre
après le pas

j’ai abandonné
ma langue
et j’ai marché
longtemps

même le rythme
de mon pas
je le quittais

même le son
de mon silence
je le perdis

même à moi
revenue
je reste

de tijd
behoedt hier
noch verlegt

het gras
in rust hier
met ruïnes

of ik aankom
dan wel afreis
niets matigt zich

keert om
het eeuwige

van de onzichtbare
meester
der woestenij

ben ik
het onverzadigd
verlangen

ik heb gesproken
het woordlid
van jouw naam

ik heb gevoeld
het glanzen
van jouw ogen

herkennen deed ik
de verdonkering
van jouw gezicht

onophoudelijk
zet ik
een bloedtoneel op

waarvan de planken
inslaan
stap na stap

ik heb laten varen
mijn taal
en lang heb ik
voortgedaan

zelfs de maat
van mijn stap
liet ik los

zelfs de toon
van mijn zwijgen
werd ik bijster

zelfs tot mij
weergekeerd
blijf ik
afgereisd

Silvia Baron Supervielle (1934 )
(vertaald uit het Frans door P.B. Kempe)