Daniël Drost

vogel en muis – begin

ik wist niet dat ik zo kon verlangen naar een achteloze streling over mijn rug
die er gister was
maar vandaag niet
ik kwam er achter, voelde als niet
dat de afwezigheid tastbaarder is
dan de aanwezigheid achteloos kan zijn

vogel en muis – een poging

ze kijkt me uitnodigend aan en wil dat ik spring
ik kan nog niet want ik werk nog aan mijn materiaal en gear
en heel de tijd dat ze me wachtend aankijkt
weet ik niet of ik het vliegen nu misloop
of het te pletter springen voorkom

vogel en muis – einde

Ik kijk nog eenmaal rond op de plek
waar we elkaar aarzelend troffen
elkaar toeknikten lachten slikten
sprakeloos maar toch woorden vonden
onbeholpen maar toch elkaar
zagen
ademden
ik wist niet dat er iemand was maar
de zon scheen er was lucht en licht
jij was er en ik
Vastbesloten kijk ik het hol in dat voor me ligt
zie jou voor je boom dralen
terwijl de duisternis in mij omhoog klauwt mompel ik
dit was het juiste toch?
ja, dit was het juiste

Daniël Drost, september 2021

Ze loopt langs hun huis
ziet zichzelf aan tafel zitten
haar kinderen praten en eten en zingen
wat gewoontjes denkt ze met een brok in haar keel

Daniël Drost

Ellende moord en brand
riep ik hard en vaak en veel
maar toen ik keek zag ik geluk

Daniël Drost

De gemeenplaatsen worden opgetakeld en opgehangen
voor iedereen te zien
morele superioriteit wordt er frivool op uitgespannen
samen vormen ze een mooi gezicht

van warme bevestigende zinloze taal
die we allemaal beamen
digitaal fysiek primair eloquent we doen onze taak
Goed gedaan. Door ons. Kijk dan. Echt
we maken de wereld een stukje mooier

soms botsen we op de waarheid
en struikelen gedachteloos weer verder

Daniël Drost