Cees Leliveld

Een extreem duur zwart vierkant……
dat kan maar van één maker zijn!
Wist jij dat die “Black Square” van hem was?
En van die zelfde hand:
een boerenvrouw als vierkant rood,
die noemde hij de “Red Square”.
Wist jij dat ook?
Ik niet!
Wist eigenlijk zo goed als nitch
van die goeie, ouwe Malevich!
Maar dank zij ons Café
heb ik mij in hem verdiept
en ben sindsdien een rijker mens!


Zacht neuriënd sta ik bij de halte
in de verwachting van iets moois.
Daar komt de bus,
maar niet de mijne.
Ik kijk hem na en zie
hoe op de achterbank
iemand zich omdraait
en naar mij zwaait.
Het is of ik in duizend stukken
explodeer
want ik herken mijn droomvrouw!
Weet mijn arm nog op te heffen
en zwaai terug.
Nu zult u zeggen:
leuk, maar hoe ging het verder?
Wel, haar bus werd
die van ons
en die buslijn
is nooit opgeheven.

Cees Leliveld

(en de noodlottige gevolgen daarvan)

Iedere laatste dinsdag van de maand
schuifelt een kleine menigte omzichtig
naar hun geheime plaats van samenkomst:
staande en gelegen op een bevederd eiland
en dat midden in de stad.
Meer kan ik er niet van zeggen
want men houdt het graag geheim.
Op die plek, het is een soort café,
draagt men uit meegebrachte verzen voor
en wel met wisselend succes.
Beluisterd door een soort presidium
en verder door het gemeen publiek.
Amateurs zijn zij, al dan niet oprecht,
jong en oud, gevorderd of nog half was.
Maar allen hebben zij die ene wens:
dat hun dichterlijke zinnen worden aangehoord.
Steeds kreeg men maandelijks een thema op
dat de pennen in beweging bracht!
Tot op die noodlottige dinsdag in november
dat Hermanus Magnus het consigne gaf:
in december zal er geen thema zijn!
Geen thema en die poëzie moet ook beter!
De verderfelijke invloed van die Sinterklaas
is ingeslopen in het dichterswerk.
Voor straf: geen thema! Dat zal ze leren!
Probeer het maar op eigen kracht
en wie het niet gelukt gaat naar het Themakamp!
De bewakers zijn geselecteerd in Noord-Korea
uit de allerwreedsten van dat slag.
Uit die kampen zijn slechts weinigen terug gekomen!
Dus dat ruimt waarschijnlijk lekker op.
De lieve Arja deed vergeefs een bede:
Ach Vader, val hen niet te hard!
Er is veel sluimerend talent in deze kring
en ooit zullen wij dit op zien bloeien.
Neen, Arja! sprak de eminente Dichtervorst:
Wie zijn kind’ren lief heeft spare zijn roede niet!
Het suizend neerkomen van het bestraffend riet
zal de ware dichters van de prutsers scheiden!
Broeder Jos: zijt ook gij van dat gevoelen?
Wel zeker Heer: gij hebt wijs gesproken!
Laat duizend Spichten bloeien en die zullen er
langs deze weg ongetwijfeld komen!
Slechts een uitzondering zoude ik willen maken
en wel voor de Revisten onder ons
ook al zouden zij de Griekse beginselen
niet of slechts aarzelend zijn toegedaan.
Lieve Jongens zijn het: een of twee in deze kring
en op hen is al mijn hoop gevestigd!
Dat is oké Jos, al kost het mij wel moeite
want die Reve moet ik persoonlijk niet!
 Niet mijn wil, maar de uwe zal geschieden.
“Gaat nu allen heen!” klonk daarop het bevel:
En wie hier in december terug durft komen
weet wat hem of haar te wachten staat!

Cees Leliveld

Het kan in Baden-Wuertemberg zijn
Of nee…..het is in Baden-Baden!
‘k Heb daar familie in de rechte lijn
Men handelt er in wormen en in maden.
Hun bedrijf ligt gunstig aan een kade
en het gaat die luitjes naar den vleze
ze eten daaglijks kip of karbonade.
Ja, in Baden-Baden moet je wezen!

Ballades? Daarvan hebben ze geen kaas gegeten
ze luisteren liever naar een mooie serenade
van dat gerijmel willen ze niets weten!
maar kijken wel graag naar een cavalcade.
Ze zijn niet van de woorden maar de daden!
Al worden kloeke boeken graag door hen gelezen
en ook wel geïllustreerde bladen.
Ja, in Baden-Baden moet je wezen!

Ze zorgen ook regelmatig voor sensatie;
Dat verwacht je niet van wormen en maden!
Ze introduceerden een verrassende  traktatie:
Stukjes worm in repen chocolade;
Ze zijn daarvoor met complimenten overladen
Je kon het ook in alle kranten lezen;
Ideetje van de Meisjes van Verkade
Ja, in Baden-Baden moet je wezen!

Viel Erfolg voor hen in good old Germany
al is het wel vaak sappelen en pezen.
Een Duitse versie van All in the Family:
Ja, in Baden-Baden moet je wezen!

Cees Leliveld

Het is met vele diepe zuchten
dat ik denk aan Jan van Laar.
Ik zou het liefste willen vluchten,
de handen wanhopig in het haar.
Schermutseling is zeker een mooi woord
waarbij diepe gedachten kunnen rijpen.
Maar ik had Jan liever stilletjes vermoord!
kan niet langer dansen naar zijn pijpen.
Toch zoek ik geen vergetelheid in bier
zoals wijlen Gerard Reve ons berichtte.
Neen! Dan rijg ik Jan desnoods aan mijn rapier!
Wie, oh wie kan deze last voor mij verlichten?
Helaas! Weer misgeslagen! Wat is die Jan behendig!
Die Dobby Gibson heeft geweigerd mij te helpen.
‘k Voel mij steeds meer verloren en ellendig.
Mijn tranenvloed is door geen mensenhand te stelpen.
Het wordt tijd dat ik heel stilletjes verdwijn
en dat ik deze dichtbeurt maar laat gaan.
Voor mij valt vanavond het gordijn;
blijf zover als mogelijk bij Jan van Laar vandaan!
Ja mensen, dit is het laatste wat ik nu nog zeg:
Bloed en zweet! (die tranen had ik immers al).
Oud en eenzaam ga ik verder op mijn weg
al is die nog zo kronkelig en smal.

Cees Leliveld

Op Arja Scheffer(1) 
Dichterscafé
bloeit maandelijks
op als Arja
daar vertoeft
Zij verrijkt het
Vogeleiland
steunt de mens die
dat behoeft.

Op Arja Scheffer(2)
Lieftallige
muze van de
kring der dichters
is Arja.
het komt door haar
Aanwezigheid
dat ik daar zo
graag heen ga.

Op mijzelf(1) 
Ooit was ook ik
een vrolijke
jonkman met
mooikrullend haar.
Nu lijd ik aan
Oudemansjicht
maar: klein gebrek
geen bezwaar!
(afgeleid van: Auch ich war ein Jüngling mit lockigem Haar)

Op mijzelf(2) 
Zo ik iets ben
sprak Couperus
dan ben ik een
Hagenaar!
Maar zeker niet
Volbloedhaagser
dan ik en
Is echt waar.

Op Guus Hiddink
Guus kom naar huus
want er beur’n
raere ding’n!
Die Nul-Twee
tegen IJsland:
koningsdrama!
Nederland klaagt
ach en wee.

Op Den Haag(1)
Ode aan de stad
van  Koot en Bie:
“Rumbonen &
rode wijn…”
Met Paul van Vliet!
Indrapoera!
Kon ik daar nog
maar eens zijn

Op Den Haag(2)
Oh, Oh, De Haag!
mooie stad ach-
ter de duinen!
met het Plein,
Lange Poten
Scheveningen:
mooiers is ter
niet voor mijn!

Op Zwarte Piet
Zwarte Piet mag
niet zwart meer zijn
en ook niet ne-
groïde.
Omgeturnd tot
stroopwafelpiet!
ik vind dat echt
stupide!

Cees Leliveld

Een gerucht ging door het stille dorp
dat een arrestatieteam
de beruchte Zwarte Gerrit
in de boeien had geslagen.
Volgens ooggetuigen
zwaar geketend afgevoerd
naar een martelkelder
in de Randstad
of een detentiecentrum
ergens op het Wad.
In de kroeg en in de kerk
werd menigmaal gefluisterd:
hedde gij ’t ook gehoord?
Tis voor die beroving laatst
waarbij dat Arnhems meisje*l
zo gruwelijk werd vermoord!
Jarenlang was diejen slechterik
de schrik van ons braaf mensen.
Maar die schurk ontloopt
nu  niet meer zijn lot!
Zijn familie woont hier ook nog
ge weet wel: in dat verveloze kot!
En die overval op onzen Rabobank?
Daar werd toen met scherp geschoten
en toevallig liep hij sindsdien mank!
Ja, eenieder wist dat hij het was
en altijd met die verschrikkelijke hond!
Maar ja, het ging om het bewijs hè,
Dat kreeg men toen niet rond!
Hij brak ook menig vrouwenhart
Zoals dat van de burgemeestersdochter
die hij in een woeste bui
bezwangerd had.
Ook na haar zette hij
zijn liederlijke leven voort.
Toen kreeg hij aan haar een kwaaie
en heeft zij hem en ook zijn boeventuig
aan het Bevoegd Gezag verraaien.
Ja mensen, voorheen ontbrak het aan bewijs
maar nu wacht hem gewis de strop!
Er is nu bewijs in overvloed!
Wat zeg ik?
Bewijzen stapelen zich op!

Cees Leliveld

*Arnhems Meisje: de naam van een koekje uit mijn jeugd

Op Herman Posthumus Meyjes
Nog niet postuum
onze Haa Pee!
Met ruim tachtig
goed in vorm.
Privé en ook
stadsdichterlijk
groeit zijn roem nog
steeds enorm.

Op Jos Paardekooper (I)
Zanger in het
riet of vanger
in het koren
Zing je lied!
De beroemde
Paardekooper
evenaren
kan haast niet.

Op Jos Paardekooper (I)
Scherp van geest en
erudiet. Tis
Paardekooper
die je ziet.
Een bolleboos
Taalvirtuoos
overdrijven
doe ik niet!

Op Neletta van Heuven
Rank van leden
Blond van haren
Door haar columns
roem vergaard.
Ook haar dichtwerk
Spitzenklasse
blijft bij mij voor
goed bewaard.

Cees Leliveld

Ik heb de laatste tijd problemen met mijn oor.
Het is soms net of ik de deurbel niet meer hoor.
Ook weet ik soms niet meer wie ik ben
en of ik jou of mijzelf nog wel ken.
En ik vergeet van alles
merkte ik laatst
toen ik zonder jas in de regen liep.
Wel een geluk dat ik nog goed zie:
slanke damesbenen
met de rok ruim boven de knie.
Soms kan ik mijn sokken
niet meer vinden
of vergeet dat ik
mijn deo vaker moet gebruiken.
Zeker na een partijtje
tafeltennis
is het behoorlijk zweten
en dat mag echt
geen pingpong spelletje
meer heten.
Ik ben dus bang
dat ik steeds verder
achterop zal raken.
Rondom mij leegte
en vóór mij uit
een verlaten, eindeloze route.
Denk maar niet meer aan mij
ik was je aandacht toch niet waard.
Het is of ik langzaam maar zeker
leegloop
uit dit lichaam.

Cees Leliveld (augustus 2014)

Nederland-Argentinië: 9 juli 2014

Geladen stilte
-als onder een loden stolp-
omgeeft
de fragiele schutter
op de elf meter stip.

Vóór hem, in tartend geel,
zijn prooidier,
nerveus bewegend
in de half open kooi.

Seconden tikken weg.

Dan valt het schot.
Onhoudbaar.
Links of rechts
boven of beneden
in de hoek.

Of niet…..

Zijn schot gesmoord in geel.
Het rottend pampa graan
heeft de orkaan doorstaan.

De schutter staart met lege ogen
en waant zich in de hel.
De hel: dat zijn de anderen……*

Een blauw – witte golf
rijst uit een grondzee op
en overspoelt
de resten van Oranje.

Cees Leliveld

*J.P. Sartre: L’enfer, c’est les autres