Cees Leliveld

Niet zo vaak bezocht ik Zutphen
maar elke keer was de ontmoeting raak.
Op de dorpsschool in het verre Holland
vernam ik voor het eerst van haar bestaan
en bracht mij meteen in dromerige mijmering…
Zutphen…het had ook Zanzibar of Samarkand,
stad der kamelen, of zelfs Tiblisi kunnen zijn.
Voor een achtjarige is de wereld
immers onbegrijpelijk groot.
Heel veel later de stad daadwerkelijk bezocht
voor een prominente functie
in het plaatselijk financiewezen
waarbij ik de plank helaas heb misgeslagen.
Daarna verdween de stad weer achter het gordijn
totdat mijn levenslot mij naar het Oosten bracht
om in een Hanzestad een nieuw begin te maken.
Het beschikbaar Zutphens woongenot
bleek echter schaars en belast met hoge prijzen
waardoor ik mijn bestemming
een eind stroomopwaarts vond:
in het welgelegen Deventer.
Hoewel aldaar gesetteld en gezeten
met haar in degelijke echt verbonden,
zal ik nooit mijn Zutphens lief vergeten.
Bezoek haar soms heimelijk
maar ook wel in het openbaar.
Mijn hand vindt snel de hare
en dwalen wij door ons verleden
waarna het tijdsverloop tot afscheid dwingt
en ik weer koers zet naar de zusterstad.
Jouw naam blijft echter in mijn hart gegrift:
Want jij, jouw naam is Zutphen,
in het oeroud graafschap van die naam.

Cees Leliveld

LOFDICHT OP DE TOYOTA RAV4 HYBRIDE 2.5 AWD (EXECUTIVE)

Bij het dromen over mijn geliefde
zie ik haar gestalte duizendmaal
verschijnen voor mijn geestesoog.
Zeker, zij is wat fors van bouw te noemen,
van voren oogt zij echt wel stoer
misschien zelfs een tikje agressief
maar dat past bij haar persoonlijkheid
en dan noem ik nog niet eens
haar pronte kont
uitvloeiend in haar gespierde flanken
van een vurig rood of stemmig grijs
die ik verstolen streel,
haar schoonheid die mijn bijzijn duldt.

Alles ademt haar indrukwekkende vermogen
om haar berijder te verrassen
te verwennen, smoren haast
in haar omsluiting, intiem en toch
ook comfortabel ruim te noemen.
Voor velen is zij, lonkend met haar AWD,
onbereikbaar
en ook voor mij vormt
het aangaan van een relatie
een financiële aderlating!
Maar, je krijgt er zoveel voor terug!

Het zachte zoemen van haar twee motoren,
één door benzine aangedreven,
de andere door elektrieke krachten opgewekt,
vult mijn oren als het sonore spinnen
van een grote kat
zoals een tijger of een nevelpanter,
een roofdier dat ik met een lichte voetdruk
zich laat spannen voor de sprong
naar voren……daarna behoedzaam sluipend
dan wel voor een razendsnelle sprint.

Ook kan zij overgaan tot lange zwerftochten
of een snel parcours naar wens
door stad en land.
Haar familie had ik eerder leren kennen.
Zij is de vijfde in de rij
maar doet haar broer, een diesel
en haar hybride zusters
tot vage vormen verbleken.

Zijn scheiding van haar zus is reeds voorzien
na de zomer van tweeduizendnegentien.
Mijn Recreational Active Vehicle,
kortweg RAV4 geheten,
verbeidt mijn komst met ongeduld.
Nu nog in de folder
maar straks met mij verenigd voor altijd
als het linker voorportier zich sluit.

Cees Leliveld

Zwaar drukt de hitte
op stad en land
maar niet op het welgelegen dakterras
door wuivend groen omgeven
tijdens deze zwoele zomeravond
waar af en toe een zuchtje wind
verkoeling brengt.

Uitgelezen spijs en drank
strelen ons verhemelte
door de gastheeralliantie
met verfijnde zorg bereid.

Verleden – heden – toekomst
passeren in een zacht gesproken conversatie
tijdens deze uitzonderlijke avond:
klein juweel in onze herinnering.

Maar dan toch: het onvermijdelijke afscheid
warm, hartelijk,
met woorden van welgemeende dank
waarna de vaatwasser wordt volgeladen.

Kabo loopt nog even met de gasten mee.

Cees Leliveld

Die Deventer dichters doen het fantastisch!
Zij worden dan ook veelvuldig bewonderd
Hun verzen vloeien melodieus en elastisch
En toch zijn die lui al over de honderd!

Cees Leliveld

Denkend aan Drenthe
zie ik lome koeien traag
door oneindig laagland gaan
en rijen ondenkbaar ijle richtingborden
ten behoeve van de fietsers
aan de einder staan.
Waar het Vaderland zucht
onder schier ondragelijke lasten:
CO 2 uitstoot, klimaatcrisis,
Insectensterfte, watertekort,
Pensioencrisis, belastingontduiking.
migratieproblemen, jeugdzorgproblemen,
alcohol- en drugsmisbruik,
ja, misbruik in het algemeen,

fietst de grijze golf onbekommerd,
liefst met zijn beiden
maar desnoods ook alleen
door veld en beemd
langs berg en dal.
Ginds lokken de terrassen al.
Rijden we naar knooppunt 24
of toch nummer 17?
Heb ik me bij die afslag toch vergist?
Al een tijd geen bordje meer gezien!
En jij zei nog dat je het zo goed wist!
Laat dat wereldleed nu maar in Den Haag:
alles op zijn tijd: waar gaan we lunchen?
Want dat is ons probleem vandaag.
In alle gewesten
maar zeker rond Frederiksoord
wordt de stem der senioren
gevreesd en gehoord.

Cees Leliveld

Zoals op 30 april 2019 voorgedragen in het Deventer Dichterscafé

Het zal toeval zijn – maar misschien ook niet –
dat mijn leven grotendeels
door toevalligheden is bepaald.
Vrouw Fortuna was mij doorgaans welgezind
en gaf op menig kruispunt in mijn leven
met een niet te missen wenk
de juiste richting aan.
Zij bevorderde mijn geldelijk gewin,
leidde mij met zachte hand
naar de liefde van mijn leven
die zij wel weer terugnam, onverwacht,
zodat ik ook haar wrede kant moest ondergaan.
En mijn komst naar dit dichterlijk café
kwam door haar bemiddeling tot stand.
Mijn eerste versje legde ik
bij good old Herreman terneer
die zei dat het verdienstelijk was,
maar helaas niet méér.
Na zo veel toevalligheden op mijn levenspad
vraag ik mij af wat er nog te wensen valt.
Dan denk ik aan mijn Staatslot!
Het summum van toevalligheid qua prijs.
Maar binnenkort kan die toch wel vallen:
Mij toevallen bedoel ik eigenlijk.
In dat uiterst onwaarschijnlijke geval
zijn al jullie drankjes in de toekomst
voor mijn rekening!

Cees Leliveld

Sinds kort is hier een personage opgestaan
die het knusse Holland flink ontregeld heeft.
Hij kwam volledig uit het niets vandaan
maar voor wie nu de gevestigde elite beeft.

Zijn naam kan u nauwelijks zijn ontgaan
die is niet Hollands…eerder een exoot.
Zo zie je maar dat het soms heel raar kan gaan:
ooit was hij een clown maar nu is hij groot!

Kom bij hem niet aan met gezeur over het klimaat!
Daar is niks mis mee…dat gaat gewoon zijn gang.
Hou toch eens op met die domme ouwe mensenpraat;
laat de diesels ronken want die olie stroomt nog lang.

Er is natuurlijk maar één God en dat kan alleen de onze zijn
En geen Allahu Akbar! Dat pruimen we hier niet.
Vóór al dat vreemd gespuis was ons Holland fris en rein;
Dus: de beuk erin tot je geen minaret meer ziet!

En dan…Europa? Blijf daar maar ver vandaan!
Komt ooit nog onze gulden terug, zodra het kwartje valt?
Ons mooie Holland zal in schuim en as ten onder gaan
waarbij de fiere Leeuw huilend zijn verweerde vuisten balt.

Aldus wordt door Baudet, zeg maar Thierry, geprofeteerd,
brengt hordes mensen in zijn duistre ban.
Zijn volgelingen: hoogopgeleid, langdurig doorgeleerd,
gaan door de knieën voor die charlatan!

Stikkend in eigenwaan spuit hij zijn boreale retoriek;
op een bordpapieren rots bouwt hij zijn overwinningszuil.
Boven het hysterisch juichende publiek
vliegt, met lome vleugelslag, een verdwaalde uil.

Cees Leliveld

Begonnen ben ik
aan mijn laatste weg
die smal en duister
naar een onbestemde verte voert.
Zal ik de valkuilen weten te vermijden,
de voetangels en klemmen op mijn pad?
Om mij heen is stilte
af en toe doorbroken door een vaag gerucht.
Heeft het zin om door te gaan
vraag ik mij af
of kan ik beter teruggaan
naar de afslag die ik eerder nam?
Dit is wel mijn laatste reis
vermoed ik en ik kwam van ver.
Ooit dook ik diep in zeeën
van een onwaarschijnlijk blauw
met uitgebreide lunches op de kade
waarin de plaatselijke wijn
terdege aangesproken werd.
Nu ik daar zo over nadenk
werd er ook vaak veel gelachen.
Zorgelozer kon een tijd niet zijn.
Het is zoet en bitter
daaraan terug te denken.
Maar in het echt gaat het niet meer.
Nu moet ik zien thuis te komen
waar rust en vrede is en, vooruit,
een enkel glas wordt volgeschonken.
Dus voorwaarts, niet meer omzien,
niet meer talmen, niet meer…
Nooit meer.

Cees Leliveld

Eind december 2018:

Effectenbeurzen in een vrije val: staan heftig in de min
en kleuren somber tot in het diepste rood.
In gedichten heb ik nu niet zo veel zin
mijn zuurverdiende euro’s spoelen door de goot.

In menig renteniersgezin klopt honger aan de deur
ja, van de zomer was beleggen nog een feest.
Dat is nu omgeslagen in een ongekend malheur
voor een ellendig levenseinde wordt gevreesd.

Kom fijn bij ons beleggen lokten de banken ons in koor
Maar als je deze zomer was gestart
Dan ging je inleg nu wel grotendeels teloor
Nooit leek een onzeek’re toekomst zo benard.

Een bullmarkt kan wel een tiental jaren duren
Maar eens komt toch de beer weer uit het bos
En juist de kleintjes gaan het dan bezuren
Zij vrezen in doorwaakte nachten voor een total loss.

Koersval, koersval dreunt het in de media.
Zo gewonnen, zo geronnen blijkt nu wel.
Van Ubach over Worms tot aan Appelscha
gaat een siddering door het financieel bestel.

Maar wat is de moraal nu van dit levenslied:
Dat je kunt vallen maar ook weer op kunt staan.
Als je geschoren wordt verroer dan vooral niet.
Eens zal de beurs toch weer naar boven gaan?

Cees Leliveld

‘k Kan steeds minder namen meer onthouden!
Dat is echt een martelende last.
Gezichtsherkenning gaat nog wel
maar bij het zoeken naar de namen loop ik vast.

Regelmatig word ik vrolijk aangesproken
door een mij wel bekende man of vrouw.
Ik schud dan hartelijk een hand
en denk: verdraaid, wie is dat nou?

Dat zijn pijnlijke momenten waarop ik hevig lijd:
dit zwarte gat brengt mij bijna buiten zinnen.
Hoewel mijn acteertalent sterk is verbeterd
schiet die verdomde naam mij niet te binnen!

En, waren het alleen nog maar de namen van
personen die door mij worden gemist!
Ook de namen van de gewoonste dingen
lijken in mijn geheugen uitgewist.

Laatst was ik nog in…hoe heet dat ook alweer?
Iets met een D geloof ik en het was ook niet zo ver…
Ik geloof zelfs dat ik daar al jaren woon…
Krijg nou wat: het is mijn eigen Deventer!

Cees Leliveld