Cees Leliveld

Als de afspraak is gemaakt
over locatie, datum en het uur,
in de agenda vastgelegd,
bevind ik mij
na enig tijdsverloop
aan onze vaste tafel
en wordt
het samenstel der delen
van onze lunch besteld,
waarna de conversatiestroom
in golven over tafel gaat
langs aardewerk en bestek.
Ook het voedsel vindt zijn weg
waarvoor een handvol eieren,
in de schaal gebroken,
als basis heeft gediend.
De gedachtewereld van de een
wordt uitgesproken en
vloeit samen
met die van de ander.
Vindt zowel zijn einde
als een nieuw begin.
Dan wijst de klok meedogenloos
het uur van afscheid,
worden jassen aangetrokken.
Buiten wacht
al naargelang het weerbericht
de auto of de fiets.

Cees Leliveld (november 2019)


(Herinneringen aan mijn Rijke Roomse Jeugd)

Als ik denk aan Allerzielen
(wat ik de laatste jaren niet meer doe)
ga ik in gedachten terug
als kind naar mijn voormalig dorp,
destijds bewoond door neringdoenden,
boeren, burgers, buitenlui,
en kleine tuinders, van de kouwe grond,
die met hun volgeladen platte schuiten
naar de groenteveiling voeren
waar men zelfs de keuze had uit twee:
een met het stempel “katholiek’’,
waardoor God’s vruchten
net dat streepje extra kregen,
de andere van coöperatieve snit
met weliswaar dezelfde gewassen
maar toch: andersdenkend!
Ik dwaal af:
zou het over Allerzielen hebben.
Dat was altijd een dag vol schrik en angst
voor wat je in je laatste uur
te wachten stond:
eeuwig branden in de hel
of (in het gunstigste geval)
een tijdlang stoven in het vagevuur.
Gelukkig bood de Kerk ook uitkomst:
door gebeden en in prevelende ommegang
gaf Zij je de kans een aflaat te verdienen.
Een soort van korting
op de dagen in het vuur.
Voor andere zielen bad ik niet,
laat staan voor Aller zielenheil.
Aan de mijne
had ik al mijn handen vol.

Cees Leliveld

Eind oktober:
het zomers leven weggesijpeld.
De bleke zon
werpt nog een laatste blik
op stervend blad
en grauw verdorde bloemen.
Dan dwarrelt plots
een late vlinder
door de tuin,
op zoek naar iets
dat niet meer is te vinden.

Cees Leliveld

U was nog nooit in Deventer, zei u?
Dan bent u hier vandaag dus voor het eerst…
Oh, u had de stad wel op tv gezien
maar nu dus in het echt.

Wat viel u nou het meeste op?
De Lebuïnus, ja, De Waag, ook goed…
De Brink, natuurlijk, het Noordenbergkwartier
en ook die pittoreske Muntengang…
Maar, wat vond u van de Bokkingshang?
Oh, u reed daar alleen om te parkeren…
en niet vanwege die vriendelijke dames daar?

En….de IJssel, wat vond u daar nou van?
Viel een beetje tegen in haar zomerbed?
Ja, dan had u hier….wat zeg ik…
een paar winters eerder moeten wezen!
Toen stond het water op de Welle
tot aan de huizen, zo waar als ik hier sta.
Zandzakken voor de deur!

Ook het Geert Groote Huis gezien?
Gewijd aan onze beroemdste stadsgenoot,
Wel een hele tijd geleden hoor
maar toch…hem vergeten doen wij niet!

U moet er weer vandoor begrijp ik.
Wat zei u? Roelofarendsveen?
Tja, dat is wel een heel verschil natuurlijk
en daarom komt u ook weer spoedig terug.

Ja, ja de boekenmarkt is op
de eerste zondag van augustus.
Wellicht ontmoeten wij elkaar dan weer.
Voor nu een goede reis en gaat u vooral
nog even langs de Maagd van Deventer.
Op de Brink, ja.
Het is net Wilhelmina in haar jonge jaren
maar dat lijkt alleen maar zo.

Cees Leliveld

We tekenden voor rozengeur en maneschijn…
Nou ja, behoedzaam en met mate.
Maar de maanverlichte nachten bleven weg.
We keken niet meer samen naar de sterren,
zagen enkel nog
die verlepte bloemen
in hun stinkend water staan.
Zeg me waar ik heb gefaald,
waar ik de aansluiting heb gemist,
wanneer ik opgehouden ben naar je te luisteren.
Nog even en ons levensboek slaat dicht.
Maar als ik naar je kijk
dan denk ik
ja, je haar zit leuk
en je ruikt altijd zo lekker…
Morgen zal ik rozen voor je kopen
en misschien gaan dromen
van een nieuw begin.

Cees Leliveld

(Een avond op de schietvereniging)

De avond valt, evenals het eerste schot
uit een lucht- of vuur gedreven wapen.
Ernstige mannen , achter hun geweer gelegen,
vuren schoten af op doelen in de verte.
Gehoorbeschermers zijn aan te raden
bij het monotoon geknal
dat de trommelvliezen bijkans scheuren doet.
Voor de beginners zijn aparte banen
waarop men houding, adem, afdruk oefent
tot men de fase heeft bereikt
waar men tot alle kalibers toegelaten wordt.
Ik streel de kolf en de loop
van mijn vervaarlijk uitziend luchtgeweer,
neem het in de hand,
zet het in mijn schouder
en druk, zoals voorgeschreven af.
Dan: genoeg geschoten voor vanavond.
Het edele profiel van hout en staal
wordt weer door het foedraal omsloten.
Het blikje met munitie rammelt in mijn zak.
Inmiddels wenkt de bar
voor een biertje en de befaamde bal gehakt.
Waar menig sterk verhaal
de aandacht strak gespannen houdt
totdat ook hier de droom vervliegt.
De deur slaat dicht en….
zoekend in de kille nevel
herken ik de contouren van mijn auto.

Cees Leliveld

Beste vriend, je hebt al heel wat meegemaakt!
De wreedste stormen onaangedaan doorstaan…
In hete zomers krompen je weelderige vormen
tot een hongerlijdend smal profiel.
Je bent een vriendelijke reus:
Goeiig neem je welke lading ook
mee op je brede rug.
Ons klimaat verandert en ook die last
komt op jouw schouders neer.
Je hebt een grote broer: de Rijn.
Die wordt met de dag veeleisender.
Stuwt zijn kolkend water
meedogenloos jouw bedding in.
Jij bent onschuldig
maar moet wel de lasten dragen
van ons onwenselijk gedrag.
Behulpzaam open je je oevers,
verander je je loop
om ons voor wateroverlast te hoeden.
Stroom voort, mijn vriend,
besproei dal en vallei,
begroet de oude Hanzesteden
in het voorbijgaan.
Maar tem de wateren
binnen je boorden.

Cees Leliveld

Hoe is het met mijn Comfort Zone gesteld
waarvan ik vroeger niet eens wist
dat ik hem had?
Nu moet ik echter vrezen
dat het gebied van mijn comfort
maar heel gewoontjes is,
zo iets als de advertenties van voorheen
van: man zoekt vrouw of andersom.
Dus met die lange wandelingen
langs het strand, hoewel:
echt heel lang hoeft van mij niet meer.
Men leest ook graag een boek,
of voert een goed gesprek,
daar ben ik ook voor in.
Niet te vergeten: het glaasje wijn,
gezellig samen bij de open haard
(die ik na mijn verhuizing niet meer heb).
Het is wel altijd heel politiek correct!
Dus nooit eens van:
Ik wil gewoon een lekker wijf
of: ik zuip me elke avond klem.
Die dingen hoor je niet
en ook niet van mij.
Maar dat er duistere verlangens zijn,
zondige begeertes naar verboden vruchten,
daarvan pleit ik mij niet vrij
zonder op bijzonderheden in te gaan….

Cees Leliveld

Niet zo vaak bezocht ik Zutphen
maar elke keer was de ontmoeting raak.
Op de dorpsschool in het verre Holland
vernam ik voor het eerst van haar bestaan
en bracht mij meteen in dromerige mijmering…
Zutphen…het had ook Zanzibar of Samarkand,
stad der kamelen, of zelfs Tiblisi kunnen zijn.
Voor een achtjarige is de wereld
immers onbegrijpelijk groot.
Heel veel later de stad daadwerkelijk bezocht
voor een prominente functie
in het plaatselijk financiewezen
waarbij ik de plank helaas heb misgeslagen.
Daarna verdween de stad weer achter het gordijn
totdat mijn levenslot mij naar het Oosten bracht
om in een Hanzestad een nieuw begin te maken.
Het beschikbaar Zutphens woongenot
bleek echter schaars en belast met hoge prijzen
waardoor ik mijn bestemming
een eind stroomopwaarts vond:
in het welgelegen Deventer.
Hoewel aldaar gesetteld en gezeten
met haar in degelijke echt verbonden,
zal ik nooit mijn Zutphens lief vergeten.
Bezoek haar soms heimelijk
maar ook wel in het openbaar.
Mijn hand vindt snel de hare
en dwalen wij door ons verleden
waarna het tijdsverloop tot afscheid dwingt
en ik weer koers zet naar de zusterstad.
Jouw naam blijft echter in mijn hart gegrift:
Want jij, jouw naam is Zutphen,
in het oeroud graafschap van die naam.

Cees Leliveld

LOFDICHT OP DE TOYOTA RAV4 HYBRIDE 2.5 AWD (EXECUTIVE)

Bij het dromen over mijn geliefde
zie ik haar gestalte duizendmaal
verschijnen voor mijn geestesoog.
Zeker, zij is wat fors van bouw te noemen,
van voren oogt zij echt wel stoer
misschien zelfs een tikje agressief
maar dat past bij haar persoonlijkheid
en dan noem ik nog niet eens
haar pronte kont
uitvloeiend in haar gespierde flanken
van een vurig rood of stemmig grijs
die ik verstolen streel,
haar schoonheid die mijn bijzijn duldt.

Alles ademt haar indrukwekkende vermogen
om haar berijder te verrassen
te verwennen, smoren haast
in haar omsluiting, intiem en toch
ook comfortabel ruim te noemen.
Voor velen is zij, lonkend met haar AWD,
onbereikbaar
en ook voor mij vormt
het aangaan van een relatie
een financiële aderlating!
Maar, je krijgt er zoveel voor terug!

Het zachte zoemen van haar twee motoren,
één door benzine aangedreven,
de andere door elektrieke krachten opgewekt,
vult mijn oren als het sonore spinnen
van een grote kat
zoals een tijger of een nevelpanter,
een roofdier dat ik met een lichte voetdruk
zich laat spannen voor de sprong
naar voren……daarna behoedzaam sluipend
dan wel voor een razendsnelle sprint.

Ook kan zij overgaan tot lange zwerftochten
of een snel parcours naar wens
door stad en land.
Haar familie had ik eerder leren kennen.
Zij is de vijfde in de rij
maar doet haar broer, een diesel
en haar hybride zusters
tot vage vormen verbleken.

Zijn scheiding van haar zus is reeds voorzien
na de zomer van tweeduizendnegentien.
Mijn Recreational Active Vehicle,
kortweg RAV4 geheten,
verbeidt mijn komst met ongeduld.
Nu nog in de folder
maar straks met mij verenigd voor altijd
als het linker voorportier zich sluit.

Cees Leliveld