Cees Leliveld

Een loflied op de Pluk ze wetgeving

Nimmer wordt het hart des braven burgermans
meer door vreugdegolven overspoeld
als door een geslaagde actie van een arrestatieteam
een bende boeven in verzekerde bewaring wordt gesteld.

Maar het mooiste moet nog komen
wanneer hun gestolen goed of anderszins
illegaal verkregen waar ter spekking
van ’s Rijks Schatkist
in openbare verkoop aangeboden wordt.

De dure Bentley’s, de haast obscene Maserati’s,
ooit door misdaad hand bestuurd
staan nu gereed om voor een redelijke som
door een lelieblanke burger te worden ingenomen.

Ja, pluk ze! Pluk ze kaal, die dieven,
de grote jongens van de pillen en de drugs,
schud ze leeg, plunder hun witgewassen rekeningen
en breng iets van rechtvaardigheid terug.

Cees Leliveld, oktober 2020

U en ik moeten het helaas slechts doen
met wie of wat ik ben of hoe ik lijk.
Soms ontwaakt in mij een ongekende kampioen
als ik afdaal in mijn dromenrijk.

Mijn verzameld werk: bekroond met PC Hooft!
Of als zegevierend veldheer van de Langste Dag.
Weliswaar is er geen hond die dat gelooft,
maar het zijn maar dromen, dus het mag.

In films schitter ik als schurk of held,
heb ook een daverend succes op het toneel.
De Keukenhof: een onafzienbaar, wuivend lelieveld!
Ja, al die glamour wordt dan toch wat veel.

Of ik verschijn als Zomergast op de tv,
vertel ik over mijn roemrijk verleden.
Miljoenen kijkers leven huiverend mee:
al had ik liever niet dat zij dat deden.

Zo ga je haast nog denken dat je iets bijzonders bent,
terwijl alles wijst op je middelmatigheid!
Ben ik dan niets meer dan een saaie, ouwe vent
of heb ik toch net dat beetje extra kwaliteit?

Ik ben bang dat die twijfel nog lang blijven zal,
heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees.
Het blijft tobben in dit aardse tranendal
en zeker als ik zoveel betere gedichten lees.

Toch blijft de hoop: tegen beter weten in.
Heb mij verzoend met mijn kabbelend bestaan.
Geloven in jezelf geeft je leven zin
en blijft je droom nooit ver van je vandaan.


Cees Leliveld

Als de afspraak is gemaakt
over locatie, datum en het uur,
in de agenda vastgelegd,
bevind ik mij
na enig tijdsverloop
aan onze vaste tafel
en wordt
het samenstel der delen
van onze lunch besteld,
waarna de conversatiestroom
in golven over tafel gaat
langs aardewerk en bestek.
Ook het voedsel vindt zijn weg
waarvoor een handvol eieren,
in de schaal gebroken,
als basis heeft gediend.
De gedachtewereld van de een
wordt uitgesproken en
vloeit samen
met die van de ander.
Vindt zowel zijn einde
als een nieuw begin.
Dan wijst de klok meedogenloos
het uur van afscheid,
worden jassen aangetrokken.
Buiten wacht
al naargelang het weerbericht
de auto of de fiets.

Cees Leliveld (november 2019)


(Herinneringen aan mijn Rijke Roomse Jeugd)

Als ik denk aan Allerzielen
(wat ik de laatste jaren niet meer doe)
ga ik in gedachten terug
als kind naar mijn voormalig dorp,
destijds bewoond door neringdoenden,
boeren, burgers, buitenlui,
en kleine tuinders, van de kouwe grond,
die met hun volgeladen platte schuiten
naar de groenteveiling voeren
waar men zelfs de keuze had uit twee:
een met het stempel “katholiek’’,
waardoor God’s vruchten
net dat streepje extra kregen,
de andere van coöperatieve snit
met weliswaar dezelfde gewassen
maar toch: andersdenkend!
Ik dwaal af:
zou het over Allerzielen hebben.
Dat was altijd een dag vol schrik en angst
voor wat je in je laatste uur
te wachten stond:
eeuwig branden in de hel
of (in het gunstigste geval)
een tijdlang stoven in het vagevuur.
Gelukkig bood de Kerk ook uitkomst:
door gebeden en in prevelende ommegang
gaf Zij je de kans een aflaat te verdienen.
Een soort van korting
op de dagen in het vuur.
Voor andere zielen bad ik niet,
laat staan voor Aller zielenheil.
Aan de mijne
had ik al mijn handen vol.

Cees Leliveld

Eind oktober:
het zomers leven weggesijpeld.
De bleke zon
werpt nog een laatste blik
op stervend blad
en grauw verdorde bloemen.
Dan dwarrelt plots
een late vlinder
door de tuin,
op zoek naar iets
dat niet meer is te vinden.

Cees Leliveld

U was nog nooit in Deventer, zei u?
Dan bent u hier vandaag dus voor het eerst…
Oh, u had de stad wel op tv gezien
maar nu dus in het echt.

Wat viel u nou het meeste op?
De Lebuïnus, ja, De Waag, ook goed…
De Brink, natuurlijk, het Noordenbergkwartier
en ook die pittoreske Muntengang…
Maar, wat vond u van de Bokkingshang?
Oh, u reed daar alleen om te parkeren…
en niet vanwege die vriendelijke dames daar?

En….de IJssel, wat vond u daar nou van?
Viel een beetje tegen in haar zomerbed?
Ja, dan had u hier….wat zeg ik…
een paar winters eerder moeten wezen!
Toen stond het water op de Welle
tot aan de huizen, zo waar als ik hier sta.
Zandzakken voor de deur!

Ook het Geert Groote Huis gezien?
Gewijd aan onze beroemdste stadsgenoot,
Wel een hele tijd geleden hoor
maar toch…hem vergeten doen wij niet!

U moet er weer vandoor begrijp ik.
Wat zei u? Roelofarendsveen?
Tja, dat is wel een heel verschil natuurlijk
en daarom komt u ook weer spoedig terug.

Ja, ja de boekenmarkt is op
de eerste zondag van augustus.
Wellicht ontmoeten wij elkaar dan weer.
Voor nu een goede reis en gaat u vooral
nog even langs de Maagd van Deventer.
Op de Brink, ja.
Het is net Wilhelmina in haar jonge jaren
maar dat lijkt alleen maar zo.

Cees Leliveld

We tekenden voor rozengeur en maneschijn…
Nou ja, behoedzaam en met mate.
Maar de maanverlichte nachten bleven weg.
We keken niet meer samen naar de sterren,
zagen enkel nog
die verlepte bloemen
in hun stinkend water staan.
Zeg me waar ik heb gefaald,
waar ik de aansluiting heb gemist,
wanneer ik opgehouden ben naar je te luisteren.
Nog even en ons levensboek slaat dicht.
Maar als ik naar je kijk
dan denk ik
ja, je haar zit leuk
en je ruikt altijd zo lekker…
Morgen zal ik rozen voor je kopen
en misschien gaan dromen
van een nieuw begin.

Cees Leliveld

(Een avond op de schietvereniging)

De avond valt, evenals het eerste schot
uit een lucht- of vuur gedreven wapen.
Ernstige mannen , achter hun geweer gelegen,
vuren schoten af op doelen in de verte.
Gehoorbeschermers zijn aan te raden
bij het monotoon geknal
dat de trommelvliezen bijkans scheuren doet.
Voor de beginners zijn aparte banen
waarop men houding, adem, afdruk oefent
tot men de fase heeft bereikt
waar men tot alle kalibers toegelaten wordt.
Ik streel de kolf en de loop
van mijn vervaarlijk uitziend luchtgeweer,
neem het in de hand,
zet het in mijn schouder
en druk, zoals voorgeschreven af.
Dan: genoeg geschoten voor vanavond.
Het edele profiel van hout en staal
wordt weer door het foedraal omsloten.
Het blikje met munitie rammelt in mijn zak.
Inmiddels wenkt de bar
voor een biertje en de befaamde bal gehakt.
Waar menig sterk verhaal
de aandacht strak gespannen houdt
totdat ook hier de droom vervliegt.
De deur slaat dicht en….
zoekend in de kille nevel
herken ik de contouren van mijn auto.

Cees Leliveld

Beste vriend, je hebt al heel wat meegemaakt!
De wreedste stormen onaangedaan doorstaan…
In hete zomers krompen je weelderige vormen
tot een hongerlijdend smal profiel.
Je bent een vriendelijke reus:
Goeiig neem je welke lading ook
mee op je brede rug.
Ons klimaat verandert en ook die last
komt op jouw schouders neer.
Je hebt een grote broer: de Rijn.
Die wordt met de dag veeleisender.
Stuwt zijn kolkend water
meedogenloos jouw bedding in.
Jij bent onschuldig
maar moet wel de lasten dragen
van ons onwenselijk gedrag.
Behulpzaam open je je oevers,
verander je je loop
om ons voor wateroverlast te hoeden.
Stroom voort, mijn vriend,
besproei dal en vallei,
begroet de oude Hanzesteden
in het voorbijgaan.
Maar tem de wateren
binnen je boorden.

Cees Leliveld

Hoe is het met mijn Comfort Zone gesteld
waarvan ik vroeger niet eens wist
dat ik hem had?
Nu moet ik echter vrezen
dat het gebied van mijn comfort
maar heel gewoontjes is,
zo iets als de advertenties van voorheen
van: man zoekt vrouw of andersom.
Dus met die lange wandelingen
langs het strand, hoewel:
echt heel lang hoeft van mij niet meer.
Men leest ook graag een boek,
of voert een goed gesprek,
daar ben ik ook voor in.
Niet te vergeten: het glaasje wijn,
gezellig samen bij de open haard
(die ik na mijn verhuizing niet meer heb).
Het is wel altijd heel politiek correct!
Dus nooit eens van:
Ik wil gewoon een lekker wijf
of: ik zuip me elke avond klem.
Die dingen hoor je niet
en ook niet van mij.
Maar dat er duistere verlangens zijn,
zondige begeertes naar verboden vruchten,
daarvan pleit ik mij niet vrij
zonder op bijzonderheden in te gaan….

Cees Leliveld