Anna Wiersma

Ik heb je gevonden
toen ik je niet zocht.
Je kwam langszij
we koersten op
dezelfde wind.
Tussen de klippen van
Scylla en Charybdis
zeilden wij.
Adembenemend was de tocht.
Dat wij aan het begin
van onze reis
zo dicht al bij de haven waren
wisten wij niet.
Ik heb je gevonden
niet gezocht.
En moest je laten varen.

Anna Wiersma

(vrij naar Adam Zagajewski)

Er was een woord dat prachtig klonk
Juiste cadans, en wat het inhield
zou nog mooier zijn.
Begreep het Westen niet
dat alles beter worden kon?
Ach, hoedt u voor de dichters
en de theoretici.
Niet weten, is het credo van poëzie.
Sprong in het duister, van de niet
voorgestelde wereld.
De handen aan de ploeg!
Wegspoelen moest het oude.
Weg …
Een nieuw concept, ander elan, een manifest.
Maar waarom duurde het zo lang?
En is nu alles zoek.

Anna Wiersma. 15-3-2022

Ik zag je in de wolken, lief.
Eerst wist ik niet dat jij het was.
Onder de eucalyptusboom,
het mossig gras onder mijn voeten
snoof ik die lang vergeten geur.
Als in een dagdroom,
stond je even naast mij.
Een niet waarneembare figuur,
die ik hardop begroette.
En in de stilte, na dat moment
toen jij verdween, zag ik
de Wicklow mountains,
in helder licht van het namiddaguur.
Toen was je weg…

Anna Wiersma, 8-3-2018

Een dunne grens tussen
on- of welbehagen
Het knipperen van een oog
dat spiertje bij de mond
Te korte of juist
eindeloze dagen
Een niet gevoelde wond
Iets zeggen waar het
beter was te vragen
Of ziekelijk behagen

Anna Wiersma, 23-11-2021

Van kruin tot hiel
van hier tot gunter
en van de kust tot
in het bos.
Met regenjas
en zolen met profiel
een tas om op de rug
te dragen.
De stokken losjes
in de hand, zoals een
heer in vroeger dagen
de rotting zwierig voerde.
De naald van het kompas
slaat altijd uit
waar je ook gaat.
Van kruin tot hiel
met hart en hoofd en ziel
gaat daar de wandelaar,
alsof de wereld louter uit een
platgetreden kaart bestaat.

Anna Wiersma, oktober 2021