Anna Wiersma

Ja, dat licht
en ook nog led
of let.
Gooi het verschil
maar in mijn pet.
Want, het blijft licht.
Nee, dat is
niet goed gezegd.
Als er licht moet zijn
is het juist duister.
Komt het bange kind
naar boven.
Kijken onder ‘t bed.
Een schim gespot.
Gevaar en fluister…
GOD !!
Let there be light!
Een kaarsje is al goed.
Maar liever led.

Anna Wiersma, 24-11-2022

Scherp scheert het mes
van de barbier langs baard
en knevel van een deftig heer.
Woeshj, woeshj, terwijl de zon
fel lichtjes uit het lemmet schiet.
“Mes goed, meneer?”
Het leven wordt besproken.
Wanneer de deur achter de cliënt
zich sluit, vangt hij te kuieren aan
langs ‘s Heren-wegen.
Verschil tussen geluk en ongeluk
denkt hij, ligt in het lot besloten.
Soms is het, zonder dat wij weten
hoe dat komt, zelfs minuscule.
Soms is het van een afstand al te zien
voor wie niet bang is, echt te kijken.
Zou het een sterveling verrijken
te vechten voor een beetje moed?
Maar dan, spreekt hij zichzelf hardop toe.
“Het leven is niet meer dan zuivere
balans, die de gewichten geven op
de juiste plek van de oude koperen bascule”.

Anna Wiersma, 28-9-2022

Vergeten namen van
Bloemen of mensen
Paniek!
Het onvoorstelbare
Komt dichterbij
Anderen gaan je voor
Maar jij, wat ga je doen?
Moet je iets doen?
Verlangen gaat vervagen
Herinnering stapelt zich
Op herinnering
Verzoenen is het woord
Misschien
Zou het zo zacht zijn
Als het klinkt?
De laatste dingen in
Een ander licht doen staan?
Komen vergeten uren boven?
Maar anders dan je dacht
Dat het zou gaan?
Misschien hoef je niet meer
Zo eindeloos te hopen
Verzoenen en dan voorgoed
De zee inlopen

Anna Wiersma, 13 september 2022

Haarlemmerhout biedt
geen beschutting.
De bomen uit de Camera
staan jankend bij elkaar.
En tranen drogen sissend
in een ploertige zon.
Was het maar winter.
Was de kermis maar
op het ijs, we zouden zwieren
langs de tenten, een wolkje
blazen in de lucht.
Een warme wafel eten.
Haarlemmerhout, waar
het ‘s zomers niet warm is
en ‘s winters niet koud?
Wat bak je me nou…

Anna Wiersma, 19-4-2022

Ik schrijf mijn vingers blauw
Met groene vingers valt
niet veel te schrijven
Misschien natuurgedichten
die natuurlijk niet beklijven
Of stekelige verzen
die hekelen en groentjes
in de knop al doen verstijven
Ik schrijf mijn vingers blauw
De inkt druipt van mijn vingertoppen
Steeds sneller raast de pen
Ik kan niet meer stoppen
Het ene lied klinkt zacht
Het andere rauw
Ik schrijf vanzelf gaat mijn hand
Allang speelt blauw of groen geen rol
Ik schrijf mij dol, het schuim
staat op mijn lippen
O ja, de titel van het vers is blauw

Anna Wiersma, juli 2022