Anna Wiersma

Ik schrijf mijn vingers blauw
Met groene vingers valt
niet veel te schrijven
Misschien natuurgedichten
die natuurlijk niet beklijven
Of stekelige verzen
die hekelen en groentjes
in de knop al doen verstijven
Ik schrijf mijn vingers blauw
De inkt druipt van mijn vingertoppen
Steeds sneller raast de pen
Ik kan niet meer stoppen
Het ene lied klinkt zacht
Het andere rauw
Ik schrijf vanzelf gaat mijn hand
Allang speelt blauw of groen geen rol
Ik schrijf mij dol, het schuim
staat op mijn lippen
O ja, de titel van het vers is blauw

Anna Wiersma, juli 2022

Ontwerpers ben je veel te slim af
Want elk design lijkt pover
naast jouw koningsblauwe kleed
Een roofdier weet dat het
Maar beter uit je buurt kan blijven
Wanneer jij zoekt naar zaden
van het gras of naar garnaal
Met snelle vinbewegingen
Alsof je sluiers draagt
Schiet je weer naar de bodem
van de oceaan en
de bescherming van het koraal

Anna Wiersma, juli 2022

En dorst hij maar te stoppen.
Toch was hij wel begonnen,
met de eerste letter
van het alfabet
vermenigvuldigd met
een factor twee.
Beloftes legde hij niet af.
Noch aan zichzelf
aan God of medemens.
Woord bij de daad
behelst niet meer
dan een moment…
Stoer slaat hij dus,
-vooruit de laatste dan-
een dubbele achterover.
Ja, jij hebt makkelijk praten
zegt hij tegen niemand
in het bijzonder.
Je lijkt die dichter wel
die constant riep:
God, had het hier maar bij gelaten.

Anna Wiersma, 21-6-2022

Ik heb je gevonden
toen ik je niet zocht.
Je kwam langszij
we koersten op
dezelfde wind.
Tussen de klippen van
Scylla en Charybdis
zeilden wij.
Adembenemend was de tocht.
Dat wij aan het begin
van onze reis
zo dicht al bij de haven waren
wisten wij niet.
Ik heb je gevonden
niet gezocht.
En moest je laten varen.

Anna Wiersma

(vrij naar Adam Zagajewski)

Er was een woord dat prachtig klonk
Juiste cadans, en wat het inhield
zou nog mooier zijn.
Begreep het Westen niet
dat alles beter worden kon?
Ach, hoedt u voor de dichters
en de theoretici.
Niet weten, is het credo van poëzie.
Sprong in het duister, van de niet
voorgestelde wereld.
De handen aan de ploeg!
Wegspoelen moest het oude.
Weg …
Een nieuw concept, ander elan, een manifest.
Maar waarom duurde het zo lang?
En is nu alles zoek.

Anna Wiersma. 15-3-2022