Alle gedichten

Als

het enige wat overblijft
een spoortje is
een drupje van verlangen
als je niet meer wilt huilen
om vocht te sparen
het reservoir leeg is
de grond kraakt
en scheurt
het smachten rest
je schaduw zoekt
om
minder te verdampen

wacht daar
op de regen
en op jou
om de dorst te lessen

Jet Rotmans, juni 2022

Kermis

Ze lijken uit spelonken opgedoken:
de barse koppen boven vette buiken,
de spichtige gezichten met piekerige
haren en fletse ogen; pubermeisjes
met nu al uitgeholde schoonheid,
kinderen waakzaam loerend
boven hun suikerspin.

Kermis in de provincie:
eeuwenlange uitbuiting,
schaamteloze verachting
en generaties ondervoeding
afgedrukt in schonkige lijven,
kromme ruggen en verbeten
monden voor de schiettent.

In het schetterend lawaai
en het zinderende licht
zoeken ongestilde honger
en door geen emmers drank
te lessen dorst een uitweg
in gillend genot tussen
wentelend en draaiend blik.

Louise Broekhuysen

Dorst

Ik kom graag op verhaal
als de dorst naar boven welt
En laaf mij aan ons soort van taal
zolang jij maar vertelt

Als ik zelf weer eens dorst
aandacht te vragen bij wie luistert
Dan voel ik kloppen in mijn borst,
hoop niet te tasten in het duister

Schulpbehoevend ben ik geregeld
Maar mijn deur is niet verzegeld
Wanneer kom je op bezoek
Of zit je liever met een boek… in een hoek

Denkend aan drinken wil ik dorstlessen,
Gelokt door de geestesgesteldheid in goedgevulde flessen

Wim van den Hoonaard, 23-06-2022

Dorst

Je intens bezatten
lallen en brallen
lodderogen dubbele tong
strompelen stamelen en
met grote vertraging terug
uit een hemels roesland
dat is mij te plat
maar daarmee heb
je het ook wel gehad.

Drinkt U veel
vroeg de dokter
en dat elke dag
dan bent U
beslist alcoholist

Daar sta je dan
met je lespatroon en als
voorgeschreven medicijn
water bij de wijn

Wie kan hier de boom in
Heleen en haar fonkelwijnen of
dokters die kwalen bestrijden met
eigen drankjes en andere in
water oplosbare medicijnen?

Henk van Rossum, juni 2022

Dorstige lichamen

Nu onze alcoholvrije nachtmerrie voorbij is
en we weer bier drinken en in de machtige
greep van onze duistere, prachtige gewoontes
opgelucht kunnen zeggen dat we het overleefd
hebben, mag de bries van de toekomst onze
grote dorstige lichamen komen strelen en
sterken. Laten we het jaar van de coca cola,
de maand van de frisse tonic en de week
van de appelcider achter ons laten, naar
de kroeg marcheren en de kelner omhelzen;
laten we Hertog Jan en zijn trawanten
aanbidden waar ze thuishoren: aan de bar.

(naar Mark Strand)

Jan van Laar, 6 juni 2022

Dorst

En dorst hij maar te stoppen.
Toch was hij wel begonnen,
met de eerste letter
van het alfabet
vermenigvuldigd met
een factor twee.
Beloftes legde hij niet af.
Noch aan zichzelf
aan God of medemens.
Woord bij de daad
behelst niet meer
dan een moment…
Stoer slaat hij dus,
-vooruit de laatste dan-
een dubbele achterover.
Ja, jij hebt makkelijk praten
zegt hij tegen niemand
in het bijzonder.
Je lijkt die dichter wel
die constant riep:
God, had het hier maar bij gelaten.

Anna Wiersma, 21-6-2022

Primus

In de terugblik priemt
nog die oude Latijnse tekst
over slagvelden van Caesar
en zijn manschappen
onbegrip en faaldruk om
niet gekende vreemde woorden
stuwden opeens de overmaat
naar die eerste uitbraak
vanuit het jonge niets
gulpte de druk van de veldheer
de leerling het hek van zijn dam

Geen kind meer
verwondering en hoe
heerlijk vreemd
die nieuwe taal.

Henk van Rossum

Fading Photo

A picture of pleasure,
of joy
and delight.
An image, a treasure,
the colours
once bright.

There was no tomorrow
’t Was just
You and me
No worry, no sorrow
The future
seemed free.

We met, but we parted.
Countless tears
I did weep
Kept longing, warmhearted
for love,
love so deep.

Is love just a word?
Am I longing
in vain?
The colours got blurred
like a gouache
in the rain.

Tooske Hinloopen, 27 april 2022

Verloren liefde

De dag overdenken
Het glas aan je mond
De leegte vol schenken
De fles op de grond 

De dag erna mottig
en wattig je hoofd
Je levenspad rottig
Je ziel voelt beroofd. 

Tooske Hinloopen, 26 april 2022

Nachtbrakende barden

Het water werd ons boordevol geschonken
in kannen en kruiken gelijk koele wijn,
we zijn met andere woorden gelaafd geraakt
aan eenieders zinnen en dronken vilein
op goed geluk en op onze dorstige aarde.

Hemels vocht heeft bruisend tot lessen
zaligheid verleid, wederom lieten we ons flessen
uit de kelder aanrukken, in de zwoele hitte
van deze zomernacht bestierf geen lach,
noch verwaaiden onze wilde zangen.

Onze laagste verlangens stilden het dorre land,
en uit betrouwbare bron vloeide gestaag
klaarheid voort, geen spuitwater werd vermorst,
ten leste stortte de regen zich als de zuivere
waarheid, als een zegenrijke vorst over ons uit.

Dick van Welzen, juni 2022