Alex Gentjes

Een vel van marmer, soms van steen,
van rimpelige vlakken.
Een korzelige huid,
poriën met mos gevuld.

Met gesloten ogen
in een land
van laat het nu maar even,
laat het nog maar even.

Tranen op een wang,
ze laten sporen na
als groeven in een grot
gekerfd. Mijn God, ik mis je

nu al even lang
als een leven lang.
Ik kan alleen, alleen
maar kan ik naar je kijken.

Alex Gentjens

kijk hoe jij beweegt
hoe jij met je ogen
en je vingers mij
steeds verder leest

hoe jij naar mij kijkt

jij mij tot je neemt
jij met je gezin
mij met tegenzin
steeds weer verder leest

Alex Gentjens

Hij dwaalt al dagen door de straten
en nergens komt hij landschap tegen.
De stegen liggen er verslagen bij.
De wereld lijkt een leeggelopen bol.

Gele tulpen dragen kelken
op gouden blaadjes naar de kerk.
De processie sterft een stille dood.
De mensen mijden carnaval.

De konijnen blijven in hun kot.
Ze hamsteren het lof.
Ze plunderen het bos,
hun kinderen het mos.

Alex Gentjens

Bijna niemand kijkt naar binnen.
De voortuin dichtgegroeid
door vlinderstruiken.

Het tuinpad ligt te kreunen onder kruinen.
De dame van de overkant haalt
het linnen weer naar binnen.

De zoon van naast de deur zingt zich zenuwachtig
door de muur een weg naar binnen
en de proefwerkweek moet nog beginnen.

De dochter danst op hoge hakken met de noten mee.
De quarantaine duurt al drie keer zeven dagen.
De wallen worden groter dan de ogen

maar het valt wel mee.
Ik was mijn handen in het water.
Ik blijf roeien tot het bootje zinkt.

Alex Gentjens

Voice-over: Alex Gentjens
Film en montage: Rinaldo ten Zijthoff