Wim van den Hoonaard

Komrij met mij naar de kim
van den Hoofdakker om te ploegen
alvorens wij uit puur genoegen
zaaien daar een nieuw begin.

Langs ’t zaaigoed gaan dichtersdromen
hun eigen weg en blijven komen;
niet het groeien doet soms pijn
maar het niet gelezen zijn…

Misschien zal deze dichter het nooit leren;
een oliebol weet wanneer-ie moet keren.

Wim van den Hoonaard

.-  -.-. ….
….  .  -…  —  .  .  .-..  -.–
—  .  –  -..  .
-..  ..  -.-.  ….  –  .  .-.
-..  ..  .  –..  ..  .—  -.
….  .  .-.  …  .  -.  .-.  —  .  .-.  …  .  .-..
..-  ..  –

(- is ‘dah’ en . is ‘dit’).

Wim van den Hoonaard

(vrij vertaald: Lentefeest)

Door gekleurde ruiten
tuur ik doorgaans naar buiten
en vind na lange winternachten
geruststelling in een gedachte:

Ook later zijn het anoniemen
die ondanks mij ontkiemen
want ik ben hier toch maar even
maar eeuwig viert de lente ’t leven!

Wim van den Hoonaard

Wij huilden en wij lachten
wij leefden ons gevecht
wij waren aan het leven
en aan elkaar gehecht

juist daarom deed het scheiden
van onze wegen pijn
het was toch voor ons beiden
een stukje samen zijn

een formule werd gekozen
voor ’t aangenaam verpozen:
als vrienden uit elkaar

verwelkt zijn nu die rozen
en ik zit in ’t schip te hozen;
o, zag ik jou nog maar…

Wim van den Hoonaard

denkend dat
een sleur
hem slecht
verlicht

doet hij
een deur
achter zich

dicht

Wim van den Hoonaard

Ik had je graag nog willen zeggen
terwijl jij ‘t wist dit uit te leggen
dat het leven zweven  is
als het leven geven is
maar wat jammer
dat je langsliep
toen ik langsliep.

Wim van den Hoonaard

nu floept ut
dur zomaar uit!

vaak is ut
un schouwtoneel
of een gevecht
zoals u wilt

maar immur
neem ik
muzelluf mee

en

ik kan altijd
lekkur dromun…

ennu ?

Wim van den Hoonaard

Ook al had ik kind noch kraai
dan nòg zou ik het niet durven
zó gepakt te worden bij mijn lurven
als ‘vaarwel’ het leven zwaait…

zou ik zegeningen zóeken
en tel ik mee boekhouders ramen
dan zul je met mij toch beamen
dat ik ook reizen kan in boeken

afhank’lijk van mijn perspectief
neem ik ongemak voor lief
want het leven is soms wreed

daarom vlucht ik in gedicht
vind je ’t erg dan als ik zwicht
en met jouw voeten treed?

Wim van den Hoonaard

Dit gedicht werd
mede
mogelijk gemaakt
Grauw en dof

Door een
dagelijkse p
plicht verzaakt;

lijkt het leven
grauw en dof

lees dan ook eens

Slauerhoff.

Wim van den Hoonaard

Als ik door een wijze van leven
een deel van de zwaarheid vind
even ‘wichtig’ als oneven
de tekening zie van een kind
met vrolijkheid en grappen
nadat de juf vanwege de dood
maar eens op moest stappen
dan begin ik iets te snappen
van wat het kind-zijn bood;
dat is die Leichtigkeit –
als redder in de nood.

Wim van den Hoonaard