Wim van den Hoonaard

nu floept ut
dur zomaar uit!

vaak is ut
un schouwtoneel
of een gevecht
zoals u wilt

maar immur
neem ik
muzelluf mee

en

ik kan altijd
lekkur dromun…

ennu ?

Wim van den Hoonaard

Ook al had ik kind noch kraai
dan nòg zou ik het niet durven
zó gepakt te worden bij mijn lurven
als ‘vaarwel’ het leven zwaait…

zou ik zegeningen zóeken
en tel ik mee boekhouders ramen
dan zul je met mij toch beamen
dat ik ook reizen kan in boeken

afhank’lijk van mijn perspectief
neem ik ongemak voor lief
want het leven is soms wreed

daarom vlucht ik in gedicht
vind je ’t erg dan als ik zwicht
en met jouw voeten treed?

Wim van den Hoonaard

Dit gedicht werd
mede
mogelijk gemaakt
Grauw en dof

Door een
dagelijkse p
plicht verzaakt;

lijkt het leven
grauw en dof

lees dan ook eens

Slauerhoff.

Wim van den Hoonaard

Als ik door een wijze van leven
een deel van de zwaarheid vind
even ‘wichtig’ als oneven
de tekening zie van een kind
met vrolijkheid en grappen
nadat de juf vanwege de dood
maar eens op moest stappen
dan begin ik iets te snappen
van wat het kind-zijn bood;
dat is die Leichtigkeit –
als redder in de nood.

Wim van den Hoonaard

Een poëet
valt niet ver
van de schoenmaker
zijn leest,
want hij/zij verkent
het hele universum
met zijn/haar eigen geest,
die hem/haar vervolgens
dichten doet,
zowel in voor-
als tegenspoed.

Wim van den Hoonaard