Anna Wiersma

Vergeten namen van
Bloemen of mensen
Paniek!
Het onvoorstelbare
Komt dichterbij
Anderen gaan je voor
Maar jij, wat ga je doen?
Moet je iets doen?
Verlangen gaat vervagen
Herinnering stapelt zich
Op herinnering
Verzoenen is het woord
Misschien
Zou het zo zacht zijn
Als het klinkt?
De laatste dingen in
Een ander licht doen staan?
Komen vergeten uren boven?
Maar anders dan je dacht
Dat het zou gaan?
Misschien hoef je niet meer
Zo eindeloos te hopen
Verzoenen en dan voorgoed
De zee inlopen

Anna Wiersma, 13 september 2022

Haarlemmerhout biedt
geen beschutting.
De bomen uit de Camera
staan jankend bij elkaar.
En tranen drogen sissend
in een ploertige zon.
Was het maar winter.
Was de kermis maar
op het ijs, we zouden zwieren
langs de tenten, een wolkje
blazen in de lucht.
Een warme wafel eten.
Haarlemmerhout, waar
het ‘s zomers niet warm is
en ‘s winters niet koud?
Wat bak je me nou…

Anna Wiersma, 19-4-2022

Ik schrijf mijn vingers blauw
Met groene vingers valt
niet veel te schrijven
Misschien natuurgedichten
die natuurlijk niet beklijven
Of stekelige verzen
die hekelen en groentjes
in de knop al doen verstijven
Ik schrijf mijn vingers blauw
De inkt druipt van mijn vingertoppen
Steeds sneller raast de pen
Ik kan niet meer stoppen
Het ene lied klinkt zacht
Het andere rauw
Ik schrijf vanzelf gaat mijn hand
Allang speelt blauw of groen geen rol
Ik schrijf mij dol, het schuim
staat op mijn lippen
O ja, de titel van het vers is blauw

Anna Wiersma, juli 2022

Ontwerpers ben je veel te slim af
Want elk design lijkt pover
naast jouw koningsblauwe kleed
Een roofdier weet dat het
Maar beter uit je buurt kan blijven
Wanneer jij zoekt naar zaden
van het gras of naar garnaal
Met snelle vinbewegingen
Alsof je sluiers draagt
Schiet je weer naar de bodem
van de oceaan en
de bescherming van het koraal

Anna Wiersma, juli 2022

En dorst hij maar te stoppen.
Toch was hij wel begonnen,
met de eerste letter
van het alfabet
vermenigvuldigd met
een factor twee.
Beloftes legde hij niet af.
Noch aan zichzelf
aan God of medemens.
Woord bij de daad
behelst niet meer
dan een moment…
Stoer slaat hij dus,
-vooruit de laatste dan-
een dubbele achterover.
Ja, jij hebt makkelijk praten
zegt hij tegen niemand
in het bijzonder.
Je lijkt die dichter wel
die constant riep:
God, had het hier maar bij gelaten.

Anna Wiersma, 21-6-2022