Café Online

Aan onze Dichters (m/v)

Wij hopen dat wij, als leden van ons Café, elkaar op deze locatie vaak mogen ontmoeten en elkaar kunnen verrassen, doen verwonderen en ontroeren door inzending van een kolkende stroom van gedichten.

Alle gedichten die normaliter voor een fysieke bijeenkomst worden ingezonden worden nu (behoudens tegenbericht) door het bestuur op Café Online geplaatst. Onze virtuele ontmoetingsplek.

Een hartelijke groet van Joseph – Cees – Tinus

Zoals ooit God de ezel van Balaäm deed spreken,
zo heeft Zijn Moeder een schaap dat prima kon blaten
op een heikel moment als een mens laten praten.

Te Rocamadour woonde een oude vrouw,
zij vereerde Maria haar leven lang trouw.
Zij kocht, ook al was ze bejaard,
een schaap van het geld dat ze had gespaard.

Om de wol op de markt te kunnen verkopen
was ze met het schaap naar de herder gelopen.
Hij schoor alle schapen rond Rocamadour,
maar deze vrouw draaide hij een loer.

Toen ze terugkwam de volgende morgen
hield hij het schaap voor haar verborgen.
Hij zei dat een wolf het had verslonden
en hij alleen de staart nog had gevonden.

De oude vrouw wist dat hij haar bedroog,
ze werd zwart van woede omdat hij loog.
Ze riep Maria aan: “Waar is mijn schaap gebleven?
Zowaar als ik hier sta, het is nog in leven.”

Maria, die haar getrouwen altijd helpt, ontmaskerde de list.
Uit het bos waar de herder het schaap verscholen wist
klonk luid en duidelijk tot zijn schrik:
“Híeíeíer bèèèèn ííík”

Zo kreeg de vrouw haar schaap terug.
Vlug ging zij op pad met de vacht op haar rug,
naar Rocamadour, naar Maria’s kerk
om haar te danken voor dit wonderbare werk.

Zoals ooit God de ezel van Balaäm deed spreken,
zo heeft Zijn Moeder een schaap dat prima kon blaten
op een heikel moment als een mens laten praten.

Lies Prins, september 2023

(Het biefstukwonder)

De heilige Maria, zij duldt niet
dat trouwe pelgrims kwaad geschiedt.

Negen pelgrims, hongerig en moe,
kwamen bidden te Rocamadour.
In een herberg bestelden ze
brood en vlees en wijn,
maar eerst wilden ze even
in hun gebeden bij Maria zijn.

Negen biefstukken hadden ze besteld,
de waard had ze zelf geteld,
maar toen hij ze aan tafel bracht
waren er nog maar acht.
Een dienstertje nam snel de benen,
in haar maag was de biefstuk verdwenen.

Heilige Maria, duld toch niet
dat trouwe pelgrims kwaad geschiedt!

Uit een van hun koffers
kwam een bonkend geluid.
Ze maakten hem open
en …. de biefstuk sprong eruit.
Op de Rocamadourse grond
sprong hij nog een poosje rond,

tot ze ‘m hebben gevangen
en aan een zijden koord
voor Maria’s altaar gehangen.
Daar hangt nu die biefstuk,
in de kerk, ter herinnering aan
dat magnifiek stuk werk

van Maria, zij duldt niet
dat trouwe pelgrims kwaad geschiedt.

Lies Prins, september 2023

mijn hoed afnam of opdeed,
opdeed en weer afnam,
verscheen er een nieuwe dag, een dag
die zonder groet zich
verder ontvouwde;
dat was hij zo gewend

Ik lachte hem ditkeer toe
en deed verder geen moeite,
Je kon wel bezig blijven:
Het dagelijks ritueel was hem en mij
als telkens weer, genoeg.

Hij stoorde mij niet, ook
ik was wat gewend:
qua werk en vrije tijd en zo,
uit en naar bed van

week in, maand uit naar jaar,
zo cirkelde het maar door
waarbij ik soms geduld
en ook mijzelf verloor

Een rite biedt soms rust
maar ook bekommernis
buiten mij om, en
wat ervan te denken?

We gingen zo in -op dat werk
en vergaten onszelf,
zo uit ons (eigen) doen (en denken)
geraakt:

De rite raakt óns
en de ander; daardoor zo
in blijde vergetelheid geraakt,
gerustgesteld,
onszelf gemist

Hoe verder
nu?

Jan de Vlaming, september 2023

Dag open raam met alle geluiden van buiten
dag nieuwe dag
voor dauw en dag
met weer een hinnikbegin
hinnikdehinnik dag dag,
ik trappel de trap af
waar is mijn trui
waar is mijn klomp
gauw gauw, ja, ja ik kom,
bons bons tegen de stal
spetterdespetspat lange plas,
ik ruik je al en zie
je grote oog, dag dag
en voel je zachte neus,
rats rats de tralies
schuif ik weg,
doe nou snuif snuif
hooi in onze ruif,
dag dag lieve dieren oh zo mooi
begin van de dag.

Bertje van Delden, september 2023

Vrij naar Marc groet ’s morgens de dingen van Paul van Ostaijen

Elke dag rond vijf uur naar vaste traditie
zoeken ze elkaars vertrouwde gezelschap
rond de tafel met uitzicht op het landschap;
het oudere paar verbonden door nostalgie.

De man schenkt blijmoedig de glazen vol,
de hond wacht met kwispelende staart
terwijl de vrouw lekkernijen schaart,
genietend van het belang van haar rol.

Ze kijken elkaar in de ogen bij hun toost
op het mooie leven na gedane arbeid,
keuvelen over krant en verstreken tijd
en voor vergankelijkheid dient drank als troost.

Bertje van Delden, september 2023

Dit gedicht is een parodie op Het Gebed de grootouders
van Ida Gerhardt

Zaterdag is de allermooiste dag
als je wakker worden mag met iemand
en over de zo onkreukbare krant
ontbloot de zon haar liefste lach.

In de keuken fluistert een zacht gerucht:
bacon dat samen in de bakpan sist
met eitjes door de eigen kippen opgedist
de toast springt al een gat in de lucht.

Er wordt ten diepste geroerd in de thee
wanneer ik vraag: wil je als op elke date
boten die voorbijgaan kijken, een ijsje eten
en daarna neem ik je naar de bios mee?

Geef ons maar films met Franse slag,
daarna breken wij los in een rituele dans,
‘dáár is dat feestje’, en in heerlijke cadans
glorieert onze vrijdag op zaterdag.

Dick van Welzen, september 2023

Sonnet

Zoals gewoonlijk had je vroeg gebeden
voor je vader, moeder, vrouw en kind
en voor de vriend die jij geweldig vindt,
zelfs het Credo had je niet vergeten.

Zoals gewoonlijk had je laat ontbeten
aan een tafel die zo rijk voorzien was
dat geen mens kon zien wat daaraan mis was,
totdat bleek: het vlees was niet te eten.

De maaltijd werd daardoor geen groot succes;
de gasten hadden kwaliteit geëist,
maar daar was nu helaas geen sprake van;
er was geen tijd voor een veranderplan.

De rituele kok hiel zich gedeisd,
voor hem was het echec een harde les.

Jan van Laar, september 2023

MOŘE
Když se nám stýská po dálce
říkáme si:
VLNY MOŘE VLNY MOŘE
svou lásku vyznáváme v růžové obálce
a líbajíce potom měkké dívčí vlasy
říkáme si:
VLNY VLASŮ VLNY VLASŮ
Dívky se koupaly v moři v nědeli dopoledne
moře a jejich vlasy v jedinou vlnu splynou
námořník rozhlížejíci se v lodním koši
začne se zpívati jinou
Vlny a vlny se vlní a vlní
a na pobřeži zhynou

DE ZEE
Wekt verte ons verlangen op
dan zeggen wij:
ZEE VAN GOLVEN ZEE VAN GOLVEN
wij sluiten onze liefde in roze envelop
nadien zoenen wij zeeën zachte meisjeslokken
dan zeggen wij:
ZEE VAN LOKKEN ZEE VAN LOKKEN
De meisjes gaan uit baden in zee op zondagmorgen
de zee smelt met hun lokken tot één golf te saam
op de uitkijk in de top van de mast vangt de zeeman
zijn eigen lied te zingen aan
De golven de golven zij golven zij golven
tot hun op de kusten slaan

Jaroslav Seifert (1901-1986), uit de reeks Na vlnách TSF (1925) / Op de golven
van TSF; de afkorting staat voor ‘Télégraphie Sans Fil / Draadloze telegrafie’

vertaald uit het Tsjechisch door P.B. Kempe, augustus 2023

Natuurlijk kun je, druk, druk, druk
met mode, markt of media elke
impuls direct omzetten in actie
en jezelf daadkrachtig wanen.

Je kunt ook bij iedere opwelling
nagaan of bijbehorende handeling
past bij je droom of passie en bij
wie je besloten hebt te willen zijn.

Misschien is het slechts verdwazing,
een terloopse hemelbestorming
of niet meer dan een bevlieging.
Natuurlijk kun je je ook afvragen of

je opwelling een redelijk verlangen
vertegenwoordigt. Zo ja, is dat sterk
genoeg er een wil van te maken?
Vraag je vervolgens af of je wilt

wat je wilt en ga, zo ja,over tot daad
en krijg vooral geen spijt als het
resultaat tegenvalt, want de weg
ernaartoe was onberispelijk.

Tinus Derks, augustus 2023

Je bent, waar je ook bent
Ik ben hier
Hier thuis
En ook weer niet

De stilte knaagt
Een gat in mijn hand
Nog een mooie broek, nieuw shirt
Bergen sierraden en schoenen, schoenen, schoenen
Een nieuwe ring met labradoriet!?
Een kast vol
verdriet

Toch hoef ik maar één keer
Eén vinger uit te steken
En je neemt de hele hand
Je bent er weer, voor even
Overruled, overmand

Je appt en belt, breken een lans?
De afstand is te snijden
Een omgekeerde paringsdans
Een transformatie. Stoelendans?
Een ander aan mijn zijde.

Nu ga ik voor de spiegel staan
En trek mijn mooiste kleding aan
Zodat iedereen mij ziet
Alleen jij
Jij bent er niet

Esther Smit, augustus 2023

Hoe is het nu met u?
Vraagt de mij toegewezen arts.
Jong. Blond.
Zou mijn dochter kunnen zijn.
Tja, hetzelfde, zo’n beetje…
Denk ik.
Dènkt u.
Ik heb helaas slecht nieuws voor u.
Wij verwachten geen genezing meer;
kunnen niets meer voor u doen.
U mag van ons naar huis.
Hoe lang nog? gaat dan door je heen.
En, hoe zou het einde zijn?
In geen geval een nieuw begin
zoals ons wordt verteld.
Maar, misschien wacht iemand wel op mij.
Hoewel, wie zou dat moeten zijn?
’t Is niet dat ik wanhopig ben.
Kwam bij me op als een onbestemd idee.
Maar, misschien ook wel als een
diep weggestopt verlangen?

Cees Leliveld, augustus 2023

Kon ik maar,
de wind verzamelen in mijn hand
en zo de frisse lente laten ritselen,
de herfst laten stormen
door mijn pen,

de zomerse zon opslaan achter
mijn netvlies en zo zinnen
helder en warm laten stralen
met natuurlijk licht,

het water dichten in een zucht
zo dat het gezochte woord
achteloos met scherpe ijzers
in het oppervlak wordt gekrast,

hemel en aarde door een gaatje
in mijn hoofd laten dalen
en zo vergankelijkheid en eeuwigheid
in een adem bezingen.

Bertje van Delden, augustus 2023

Ik heb mijn tuin verwaarloosd, daarom moet ik
nu, als ging het om een zelfbedachte straf,
mij in het zweet werken, totdat de rozenstruik
goedkeurend ruist nadat ik hem gesnoeid heb.
Dan loop ik naar de vaalt met zijn bedorven

geur en gier van verse mest, waaraan ik mij
zo erger dat ik – om me af te leiden- eerst
de namen van cyclamen opzeg en daarna mijn
aandacht richt op bleke lelies die wel kleurig
en veredeld zijn, maar door een witte schimmel

met de dood worden bedreigd. Nu verlang
ik naar een lied om weer tot rust te komen.
Omdat zelfs de zonnebloemen in mijn
tuin te stom zijn om ‘Frère Jacques’ te laten
horen, zing ik zélf maar wat:

‘Io vivat, io vivat, nostrorum sanitas!’

Jan van Laar, augustus 2023

Haar verlangen naar zelfredzaamheid
was zo groot, dat ze in haar eentje
het beroemde Bloemenduet van Delibes
instudeerde en uitvoerde.

Het succes was overweldigend,
zodat ze ook zelf zorgde
voor de staande ovatie,
het dankwoord en de bloemen.

Innig tevreden kroop ze ’s avonds
alleen in het tweepersoonsbed.
Volgend jaar wellicht
het duet uit De parelvissers.

Ger van Diepen, augustus 2023

I. Een diepe trek in ons
de trek naar alles wat niet is,
nog niet is, ooit was, zou moeten zijn,
wat zou blijven als het maar even kon
een diepe trek in ons
wat eigenlijk ‘ik’ of ‘wij’
zou moeten zijn?
een gemis dus
(nostalgisch of utopisch)
van jou en mij, naar mij of jou alleen
en samen:

‘nur wer die Sehnsucht kennt
weiß was ich leide’
(nicht wie, doch was und das);

dat blijft en dat alleen,
verder niets, om
een niet geleden verlies, een
verlangen
zo diep als
een gedicht

II. Zo diep als
Zo diep als
een gedicht dat mij
om heimwee vroeg
maar ook om Fernweh, om een
verlangen dat ons in de verte pas
verlaat

Dort wo du nicht bist,
dort ist das Glück. Maar
het ongeluk is dat
dan hier?
of is er niets als iets hier,
waarvan we niets
of bijna niets
weten

zo leeg en onvervuld
als voor sommigen
dit gedicht, tja
een gedicht

III. Ik liet
Ik liet een gedicht gebeuren:
zich tonen zoals het wou,
als lied van vreugde
en vol klanken van berouw
het verlangde meer,
begon zomaar op te spelen
tegen mij, alsof ikzelf niets zou
en niets te zeggen had

Kon ik niets doen tegen zijne majesteit als
Poëem der poëmen, nog voor
het minder vals gezongen en
de lijn der melodie te pakken had?
Droef en dreigend ging het verder
drong aan op meer
verdraagzaamheid voor zijn luimen,
zo ging het de tuin in
ook van de buren.
ging daar doorzeuren
dwars door de vijver
en kwam nooit meer om, verdween

Wenend bleef ik achter nu
nu ja, wenend, maar zonder
en verlangend naar
mijn gedicht toch?
Waar was het gebleven?
Zo zonderling, maar toch
Op de loop.
Een gedicht.

Jan de Vlaming, augustus 2023

Meer gedichten zijn te vinden in het overzicht Dichters van A tot Z!